Opinie

Snollebollekes

Marcel van Roosmalen

Gisteren speelde het Nederlands elftal haar eerste wedstrijd op het WK voor vrouwen. ‘De Leeuwinnen’ moesten tegen ‘de Kiwi’s’. Grapje, ze moesten tegen Nieuw-Zeeland, een land waar ze vrouwenvoetbal wel serieus nemen en waar ze de speelsters gewoon voetbalsters noemen.

Ik heb op dit moment nog geen idee wat de uitslag is, doet er ook niet toe, de stemming in het land zal er niet onder lijden. Die was positief en zal positief blijven. Meest gelezen compliment: ‘De meiden zijn nog puur, nog niet zo cynisch als de mannen.’

Er is voor het eerst een enorme wil om het vrouwenvoetbal serieus te nemen. Al betekent serieus nemen volgens mij ook kritisch volgen, iets waar ik de sportpers nog niet op heb kunnen betrappen, maar dat kan ook komen omdat ik alle odes van Iwan van Duren in de laatste Voetbal International nog niet heb verwerkt. De rest van het journaille doet ook alsof we in een enorme hype zitten, waar ik in ons dorp verder niets van merk. Als er bij u wel een tekort aan plastic leeuwinnenpoppetjes is: gaat u vooral naar de Blokker in Wormer, daar hebben ze ze nog alle zestien.

Nou, daar heb je dan toch je hype, dacht ik toen gisteren de eerste beelden uit de Franse havenstad Le Havre binnenkwamen. Duizenden Nederlanders, die als een sliert oranje stroop achter een oranje bus door het centrum stroomden. Net als bij de mannentoernooien en het schaatsen schaamde ik me voor mijn Nederlanderschap. Of eigenlijk: het was nog erger, de overtreffende trap van vreselijk. Op die oranje bus stonden namelijk de Snollebollekes hun lied ‘Links rechts’ te zingen waarop het lekker massaal bewegen is. Later kwamen er ook nog beelden uit de fanzone, waar de gebroeders Rossig, het lied ‘Van voor naar achter, van links naar rechts’ brachten, wat er, als je een paar duizend oranje mensen van bovenaf filmt, nog gekker uitziet.

Mag dit weg? Niet het vrouwenvoetbal, nee laat dat vooral blijven, maar dat feesten omdat we nu eenmaal een knettergek volk zijn. Ik keek naar hoe die oranje mensen reageerden op Snollebollekes en begreep opeens waarom dit land in verval is. Het zelf niet willen nadenken, het willen opvolgen van commando’s: ‘Naar links – naar rechts – naar links’.

Alleen Barbara Barend was ontroerd, de arme verslaggeefster zag er emancipatie in en dacht echt dat de meute voor voetbal kwam, maar ze kwamen toch vooral voor het feest want bij de wedstrijden in de eredivisie voor vrouwen komt verder geen kip. Maar daar kunnen onze leeuwinnen natuurlijk niets aan doen.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.