Recensie

Recensie Muziek

‘Smashing Pumpkins’ soms te hard en te lomp

Rock Groot krachtsvertoon van de ‘Smashing Pumpkins’ in Afas. Na een hiaat van achttien jaar speelde de band grotendeels in de oorspronkelijke bezetting.

Het uiterlijk van Billy Corgan is getransformeerd. De zanger had vroeger weelderige krullen en vrolijke kleren.
Het uiterlijk van Billy Corgan is getransformeerd. De zanger had vroeger weelderige krullen en vrolijke kleren. Foto TIMM SCHAMBERGER

Met zijn kale kop en het potsierlijke zwarte priestergewaad is de lijzige Billy Corgan een ongemakkelijk performer. Hoe anders was dat toen de zanger van Smashing Pumpkins in 1992 met weelderige krullen in een vrolijke bloemetjesjurk op het Rotterdamse Metropolis Festival verscheen. Sindsdien heeft Corgan alle lichtheid vaarwel gezegd en de vervreemding omarmd, niet in het minst in zijn Grammy-winnende song ‘Bullet with Butterfly Wings’ met de boze meezingtekst „Despite all my rage I’m still just a rat in a cage.”

Meebrullen met die indierock-klassieker uit 1995 was volop mogelijk in de stampvolle Afas, nu Smashing Pumpkins na een hiaat van achttien jaar weer grotendeels in de oorspronkelijke bezetting bijeen is. Corgan heeft de strijdbijl met drummer Jimmy Chamberlin en gitarist James Iha begraven en bracht Jack Bates, zoon van Joy Divisions Peter Hook, in als nieuwe bassist. De livebezetting met een extra gitarist en toetsenvrouw is robuuster dan de band uit Chicago ooit heeft geklonken. Vooral recente songs als ‘Solara’ en ‘Superchrist’ werden met groot krachtsvertoon de zaal in gepompt.

‘Disarm’ en ‘Cherub Rock’ van het doorbraakalbum Siamese Dream uit 1993 kwamen er zelfverzekerd uit, hooguit een beetje lomper dan de originelen. Door de zwaar aangezette gitaarakkoorden en de betonnen drumroffels van Chamberlin werd de swing onder het tapijt geschoffeld, terwijl dat nu juist de ontwapenende factor was die Smashing Pumpkins onderscheidde van tijdgenoten als Stone Temple Pilots en Alice In Chains. Na onnodige covers van The Cure’s ‘Friday I’m in Love’ en Pink Floyds ‘Wish You Were Here’ leek de band zoekende naar hun eigen stijl. In het relatief luchtige ‘Alienation’ liet Corgan zijn twijfels de vrije loop, waarna het onsterfelijke ‘Today’ werd ingezet om alle hoeken en gaten van de zaal met decibellen te vullen. Zo hard en lomp had het echt niet gehoeven.

Correctie (13 juni 2019): In een eerdere versie van dit artikel stond dat het nummer ‘Bullet with Butterfly Wings’ uit 1997 komt. Dat moet 1995 zijn, en is aangepast.