Wie kan bankzitter Jill Roord nog over het hoofd zien?

WK vrouwen In de jeugd scoorde ze net zo vaak als Vivianne Miedema, maar bij het grote Oranje voelde Jill Roord zich soms vergeten. Tot dinsdag, toen ze haar team behoedde voor een slechte start op het WK.

In de blessuretijd stond Jill Roord precies op de goede plek om Oranje alsnog de overwinning te bezorgen.
In de blessuretijd stond Jill Roord precies op de goede plek om Oranje alsnog de overwinning te bezorgen. Foto Loic Venance/AFP

Stralend staat Jill Roord na afloop in de mixed zone. De serie interviews kan de late matchwinner bij Nederland – Nieuw Zeeland, 1-0 in blessuretijd, niet lang genoeg duren. Als vaste nummer twaalf van Oranje is de hoofdrol nu eens voor haar, eindelijk. Van „opgelucht” tot „in de war”, beschrijft ze haar emoties. „Best wel vergeten”, voelde ze zich de afgelopen jaren soms. Maar na het eerste WK-duel van Oranje is alles anders. „Ik heb laten zien dat ik ook wat waard ben.”

„Hartstikke gaaf voor Jill”, zegt Vivianne Miedema. Met z’n tweeën terroriseerden ze in de jeugd heel Europa. Maakte Roord er in Oranje onder 17 eens zes in één wedstrijd, dan zette Miedema daar een onvoorstelbaar record tegenover: achttien goals in drie kwalificatieduels voor het EK. Samen droegen ze Oranje in 2014 naar de Europese titel, in de categorie onder 19. Maar sindsdien loopt het verhaal van de 22-jarige generatiegenoten uiteen. Miedema werd boegbeeld van Oranje, scoorde al 58 keer en heeft nog één goal nodig om Manon Melis te evenaren als topscorer aller tijden. Roord zit bij Oranje meestal op de bank en maakte er pas drie.

Samen komen ze in Le Havre om tien over twee het veld op voor de warming-up. Miedema tikt een balletje naar Roord, Roord naar Miedema. Alle ogen gericht op de spits van Oranje, die in de eerste WK-wedstrijd op jacht is naar de eeuwige topscorerstitel. Nonchalant loopje, de linkerkous een beetje afgezakt. Ook hier scheiden hun wegen snel. Miedema doet zonder overdreven animo een positiespel met de basis. Roord passt en trapt in de anonimiteit. Maar legt vlak voordat de ploeg van bondscoach Sarina Wiegman naar binnen gaat nog wel even de arm om de schouders van Miedema. „Ze zit zo dicht bij de basis, is eigenlijk gewoon een basisspeler”, zal Miedema na afloop over Roord zeggen.

Vanaf de aftrap hoor je de Oranjespeelsters schreeuwen in het met 10.651 toeschouwers nog niet half gevulde stadion van Le Havre. Op één na. Miedema wijst, zwaait vaak wild met de arm als ze de bal wil. Maar ze krijgt hem niet vaak. Zuiver kaatswerk als ze inzakt op het middenveld, dat wel. Onverstoorbaar wandelend als Nieuw-Zeeland de lat raakt. Roord mag intussen even denken aan een snelle invalbeurt, als Daniëlle van de Donk geblesseerd raakt. Maar na even warmlopen moet ze weer gaan zitten.

Dramatisch moment

Vier jaar geleden in Canada was Roord ook wisselspeelster. Drie toernooien maakt ze al deel uit van de Oranje-selectie, op haar naam staan 41 interlands. „Daar ben ik best wel trots op”, vertelt ze na afloop. Jarenlang speelde de dochter van oud-prof René Roord (linkshalf bij FC Twente) voor Bayern München. Komend seizoen wordt ze bij de Engelse kampioen Arsenal herenigd met Miedema. „Ik ben nog jong.” Europese topspeler, maar in Oranje nog altijd de nummer twaalf. Wat een dramatisch moment, half november als ze in de WK play-off tegen Zwitserland eindelijk een keer in de basis start. Maar al vroeg een tactische wissel om de oren krijgt omdat verdediger Anouk Dekker er met rood af moet. Tranen.

Voor haar geen rugnummer twaalf meer op dit WK, bedingt Roord voorafgaand aan het toernooi. Elk ander nummer was goed – het werd negentien. „Het was tijd voor iets anders.” Maar haar plek blijft aanvankelijk dezelfde: op de bank. Daar ziet ze dat Miedema veruit de gevaarlijkste aanvalster is in de eerste helft. Ook al begint de Europese kampioen niet best tegen een fanatiek Nieuw-Zeeland, waarvan op het vorige WK nog met 1-0 werd gewonnen. „Het was flets”, analyseert Roord na afloop. „De beleving van een WK was er niet.”

Miedema is intussen dichtbij een hoofdrol. Haar eerste doelpoging met het hoofd gaat net over. Net geen perfecte aanname op een passje van Shanice van de Sanden, na een fraaie aanval geen overzicht bij Jackie Groenen als de spits helemaal vrij staat links voor het doel. Verdekt schotje via een been naast. En dan ineens, vlak voor rust, die flits van aparte klasse. De gekende sleepbeweging met rechts, zuivere voorzet met links. Maar de grote kans wordt gemist door Dominique Bloodworth: 0-0 bij rust.

Puur intuïtie

Geen wissels in de tweede helft, het Nederlandse spel wordt iets beter maar de beste kans is voor Nieuw-Zeeland. De ploeg van coach Tom Sermanni ontmantelt het wapen van de snelle Van de Sanden met dubbele dekking.

Een kwartier voor tijd mag Roord dan eindelijk de matige Jackie Groenen aflossen op het middenveld. „Invallen is best lastig.” Maar dan komt haar moment. Miedema goochelt in blessuretijd met de bal in het strafschopgebied, legt terug op invalster Merel van Dongen, die hoog voorgeeft op de ook al ingevallen Lineth Beerensteyn. Roord anticipeert intussen midden voor het doel en staat precies goed om de door een Nieuw-Zeelandse verdediger geraakte bal tegendraads raak te koppen. „Puur intuïtie”, zegt ze zelf.

Eigenlijk had ze voor de wedstrijd al een apart gevoel. „Zo’n gevoel van: als ik er vandaag ik kom, kan het best zijn dat ik de winnende maak.” Een belangrijk doelpunt voor Oranje, dat ternauwernood ontsnapte aan puntenverlies in het eerste WK-duel. En voor haarzelf, op weg naar eindelijk een basisplek. Na de gouden tijden in de jeugd nu ook in Oranje succes voor de tandem Miedema-Roord? „Dat hoop ik ja.”

Nu eerst genieten. „Soms is voetbal kut maar vandaag is het het mooiste dat er is.”