Recensie

Recensie Film

Leven en liefhebben met taaislijmziekte

Young Adult Taaislijmziekte en liefde: ‘Five Feet Apart’ is een elegante bijdrage aan het subgenre over verliefde, doodzieke tieners.

Five Feet Apart volgt Stella, haar oude buddy Poe (hier in beeld) en nieuweling Will.
Five Feet Apart volgt Stella, haar oude buddy Poe (hier in beeld) en nieuweling Will. Beeld Alfonso Bresciani

Sinds The Fault in Our Stars (2014) lijkt Hollywood geobsedeerd door een subgenre: films over doodzieke tieners. Twee weken geleden ging Then Came You (echte ziekte versus hypochondrie) hier nog in première; en nu is er dan Five Feet Apart, over drie jonge adolescenten met taaislijmziekte die een experimentele behandeling volgen. Te allen tijde moeten ze minstens anderhalve meter uit elkaar blijven om elkaar niet met hun specifieke bacterie te besmetten.

Dat een ziekenhuis een uitstekende locatie kan zijn voor avontuurlijke verhalen over grote levensvragen bewees het vergelijkbare Adem (2010) van de Vlaamse regisseur Hans Van Nuffel al, een Nederlandstalige film over taaislijmziekte die eveneens de levenslust vierde. Want uiteindelijk staan al deze verhalen in een oudere traditie van existentieel-romantische zwelgverhalen die maar één ding uitschreeuwen: wacht niet met leven voor het te laat is.

Five Feet Apart volgt Stella (die, handig voor de niet-ingewijden, vlogt over haar ziekte), haar oude buddy Bo en nieuweling Will, een melancholisch-opstandige held op wie ze dus hopeloos verliefd wordt. Thema’s rondom ademhaling en aanraken zitten elegant in de vertelling verweven. Misschien lijkt het ongepast taaislijmziekte in te zetten voor een romkom, maar Five Feet Apart gaat er tot kort voor het einde behoorlijk realistisch en respectvol mee om, biedt romantiek én realisme. Om dan alsnog uit de bocht te vliegen in een bevrijdende tearjerker-overdrive.