Recensie

Recensie Film

In ‘A Dog’s Journey’ moet de hond de vrouw tot inkeer brengen

Onder het warme, pluizige oppervlakte van ‘A Dog’s Journey’ schuilt een hartvochtige, vrouwonvriendelijke film.

Vier pluizige viervoeters spelen de hoofdrol in deze film, maar het zijn allemaal reïncarnaties van dezelfde hond.
Vier pluizige viervoeters spelen de hoofdrol in deze film, maar het zijn allemaal reïncarnaties van dezelfde hond. Foto Universal Pictures
    • André Waardenburg

Net als in voorganger A Dog’s Purpose (2017) mogen honden in A Dog’s Journey niet zichzelf zijn, maar zijn ze op aarde om de mens te dienen. En net als in die zoetsappige film van twee jaar geleden reïncarneert de ene hond in de ander, wat de makers de mogelijkheid geeft de hondenliefhebber in totaal vier rassen voor te schotelen, van de Berner sennenhond in de opening tot het Chinese gekuifde naakthondje in de finale. Alle honden, ongeacht ras en sekse, hebben de stem van Josh Gad. In feite zijn deze vier honden niemand anders dan de trouwe viervoeter Bailey, de ‘top dog’ die van zijn baasje Ethan (Dennis Quaid) de opdracht krijgt zijn kleindochter CJ te beschermen als zij met haar moeder van Michigan naar New York verhuist.

A Dog’s Journey lijkt onschuldig vermaak, het equivalent van een avondje schattige hondenfilmpjes kijken, maar onder dat harige oppervlakte schuilt een hardvochtige moraal over verantwoord moederschap. CJ’s moeder Gloria is iemand die vooral aan zichzelf denkt, seksueel promiscue is en ook nog eens liever wijn drinkt dan haar dochter opvoedt. Zo’n lichtzinnig iemand, bovendien een hondenhater, moet natuurlijk tot inkeer komen, wat een sentimentele scène oplevert. De twee ballen zijn dan ook voor de vier honden.