Een beetje verslaafd aan andermans feest

Vanuit Princeton, New Jersey, schrijft over wat haar opvalt. Vandaag: over nostalgie naar iets waarmee je niet zelf bent opgegroeid.
Illustratie Eliane Gerrits

Tradities waarmee je niet bent opgegroeid missen hun nostalgische toverkracht. Zo lukt het me maar niet het uitgelaten het-is-weer-zomergevoel van Memorial Day te krijgen bij de eerste barbecue van het jaar na de optocht van oorlogsveteranen. Of de saamhorigheid van het met je buren op de driezitsbank een ‘varken in een dekentje’ eten bij de Superbowl. Of het warme familiegevoel bij de kalkoen tijdens Thanksgiving. Je kunt nu eenmaal niet terugverlangen naar iets wat je niet hebt meegemaakt.

Zo ook met de prom, het bal waarmee middelbare scholieren ritueel hun highschool afsluiten. Voor ons dit jaar de derde en laatste keer, nu met onze dochter in de glansrol. De emotionele lading van de prom valt moeilijk te overschatten. Er komt nogal wat bij kijken aan geregel en de voorbereidingen beginnen dan ook zowat een jaar van tevoren. Maar al die logistiek valt in het niet bij het uitkiezen van de juiste date. Dat gaat gepaard met een arsenaal aan gevoelens, van onvervalste jaloezie en angst om buiten de boot te vallen, tot opluchting als de keuze gemaakt is.

De stress wordt hooguit geëvenaard door het uitzoeken van de jurk. Dat moet volgens strikte regels van school. Wat er vooral op neer komt dat hij niet te bloot mag zijn. Daarbij vergeleken was het huren van een smoking voor de zonen destijds kinderspel.

Maar jongens hebben hun eigen wanhoopmoment, de promposal waarbij ze op zo ludiek mogelijke manier hun date vragen. Dit onder toeziend oog van giechelende vriendinnen die alles meteen op Instagram zetten. Voor je het weet sta je voor de hele wereld voor schut.

Als de dag nadert, stijgt de spanning verder. Ouders overleggen nerveus over limousines en fotografen, en inspecteren de tuin nog eens op poison ivy, zodat niemand jeuk krijgt op het prepromfeest. De schooldirecteur stuurt geruststellend bedoelde brieven over breathalizers. De kinderen moeten zowel voor het bal als daarna een blaastest doen, zodat niemand het in zijn hoofd zal halen een heupflesje wodka naar binnen te smokkelen.

En jawel, daar is hij weer op de ochtend van de prom: het tableau van een nepauto-ongeluk op het schoolplein, met bloedende kinderen en al, ter lering ende vermaning. Daarna begint het aankleden, opmaken, gehannes met corsages, boutonnières en, in ons geval, het om de beurt afdouchen van een stel meiden die te veel bronzer hebben opgesmeerd.

Wij nuchtere Nederlandse ouders kijken naar dit alles met gemengde gevoelens. Uit ervaring weten we dat al die stelletjes die vandaag poseren alsof ze gaan trouwen, elkaar morgen uit het oog verliezen. En wat stellen die andere ouders zich toch vreselijk aan. Al dat overdreven gedoe.

Maar daar staat ze dan: de dochter, te stralen in haar jurk. Wat is ze mooi. En hoe kortgeleden liep ze nog als twaalfjarige de eerste keer de school binnen met haar beugeltje.

Ik hoor mezelf roepen: „Wacht, nog een foto. Eentje maar.” Maar ze rent al weg. En dan schiet ik toch vol, net als alle vaders en moeders.

Ik voel de nostalgie naar de prom nu al opborrelen.

Reacties naar pdejong@ias.edu.