Ali B. wil ‘verhalen verbinden in de emotie’

Zap Ali B. haalt voor SBS 6 mensen uit hokjes. En Stine Jensen komt er achter dat niet iedereen fantastisch is.

Ali B. bestrijdt vooroordelen in Ali’s mensentuin (SBS6)
Ali B. bestrijdt vooroordelen in Ali’s mensentuin (SBS6) Foto SBS

Wie je ook bent in Nederland, je kunt zomaar door Ali B. in een hok worden gezet. Dat lijkt de boodschap van Ali’s mensentuin, het SBS-programma waarin Bouali de strijd met vooroordelen wil aangaan door mensen van verschillende achtergronden in gesprek te laten gaan over persoonlijke zaken.

Hoewel de programmanaam op kooien leek te duiden, zaten de gasten op Pinkstermaandag onder houten afdakjes, waarvan je je af kon vragen of de vers uitgestorte Heilige Geest erdoorheen kon komen. Vijf ‘mensensoorten’ waren uitgenodigd: de homo motorus (bikers), de homo femina anabolis (vrouwelijke bodybuilders), de homo rivalis (realitysterren), de homo berbericus (Marokkaanse mannen) en de homo vegetabilis (veganisten).

Uit een hokje halen

Aan het begin werden de vooroordelen nog even satirisch aangezet (natuurlijke vijand van de homo rivalis: „soortgenoten met meer volgers”), maar al snel bleken die bijzaak voor Ali B. De multitainer wilde iedereen „uit zijn hokje halen” met persoonlijke verhalen. Uiteraard verpulverden daarbij de verschillen. Een biker en een bodybuildster vertelden over de plotselinge dood van een ouder. Verhalen over fobieën, gevangenisstraffen en eenzaamheid klonken uit alle hokken.

Ali B. is een ideale gastheer voor deze goedhartige gevoelstelevisie, die je eigenlijk eerder bij de publieke omroep verwacht dan bij John de Mol. Bouali, een en al menselijkheid, legde soms een troostende hand in een nek of maakte juist een grapje over een veganiste met een sprinkhanenfobie. „Wat doe je daar dan aan?” vroeg hij aan een motorman die panisch bleek voor spinnen. „Niks”, zei de man. „Als ik een spin zie moet ik iemand bellen om hem dood te maken.” Ze blijven keihard, die bikers.

Van echte verbinding tussen de groepen kwam niet veel: de gasten in de mensentuin vertelden hun verhalen vooral aan Ali B. – het verschil met andere programma’s waarin mensen hun kwetsuren delen, was uiteindelijk minimaal. Opmerkelijk was dat er in het hok van de Marokkaanse mannen slechts drie mensen zaten. Drie andere genodigden waren niet op komen dagen – waardoor Ali’s mensentuin onbedoeld het sociale isolement van een groep Nederlanders bevestigde.

Superverkrampte toestand

Op eerste Pinksterdag was de gekooide mens ook al onderzocht in de populair-filosofische reportagereeks Yes, ik ben (Human) van Stine Jensen – al ging het daar vooral om de mens die opgesloten zit in zichzelf. Waarom behoeft de eenentwintigste-eeuwse Nederlander toch zo veel mentale ondersteuning? We lijken in een ‘superverkrampte toestand’ te zitten en inmiddels is er een wildgroei aan coaches.

Jensen, zelf naar eigen zeggen een vrouw van het halfvolle glas, bezocht een zogenaamde ‘365-happening’, waar een angstaanjagend optimisme over de deelnemers leek te zijn uitgestort. Springend en high-fivend vierden zij dat zij gevonden hadden wat zij al waren.

Zo onmoette Jensen veel mensen die dankzij „mijn passie en mijn missie” erin slaagden „mijn mooiste zelf” te zijn. De mooiste zelven zaten intussen in dialoogjes tussen Jensen en haar tweelingzus Lotte, die in sport en spel altijd alles won van haar zus. „Ben ik een loser?” „Wat denk je zelf?”

Bij het geëxalteerde egocentrisme dat nogal eens de overhand heeft bij de zelfvinders, vond Jensen een prettig tegenwicht in de Vlaamse psychiater Dirk De Wachter. „Er is genoeg empirisch bewijs dat niet iedereen fantastisch is”, relativeerde deze. „Het is niet alleen in de leukigheid dat we mekaarlijk zijn. Het superieure leven zit in het samen dragen van de lastigheden.” Of, zoals zijn Ali B. het uitdrukte: „Ik ga jullie verhalen verbinden in de emotie.”

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.