Recensie

Recensie Muziek

The Cure schittert op gematigde vijftigste editie Pinkpop

Pinkpop 2019 Muzikaal was The Cure de grootste verrassing. Armin van Buuren had de primeur van het eerste nachtoptreden (nooit eerder zag Pinkpop zoveel vuurwerk). Zaterdag viel Anouk op met een set die een waardige dagsluiter zou zijn geweest. En op maandag liep het festival uit voor nieuwkomer Duncan Laurence.

The Cure
The Cure Foto Bart Heemskerk/Pinkpop
    • Amanda Kuyper
    • Peter van der Ploeg

Was het de stromende regen of was het de uitwerking van zijn glorieuze Eurovisie-winst? Pinkpop kent slechts één enkel liedje van hem maar al lang voor het optreden, en tot ver buiten de grote concerttent, werd geprobeerd een glimp op te vangen van Songfestivalwinnaar Duncan Laurence. Die gaf met band, strijkkwartet en de twee zangers die hem ook in Tel Aviv bijstonden alvast een voorproef van zijn komende debuutalbum. Mentor Ilse DeLange keek vanuit de coulissen toe.

En het viel niet tegen. Laurence heeft gestileerde, stemmige popliedjes die met veel koortjes en strijkers in de lijn van Sam Smith of Dotan worden aangezet. Particulier hartzeer, maar ook wel lichtere thema’s. „Soms kan het ook een beetje regenen in je hoofd. Vandaag even niet”, zei de zanger, zichtbaar overrompeld dat hij op Pinkpop kon optreden. Hij leverde de perfecte soundtrack over dansen in de regen. Bij de wereldhit ‘Arcade’ die hem goud had opgeleverd in Europa zongen duizenden festivalgangers in poncho’s vol overgave mee.

Publiek tijdens het optreden van Duncan Laurence
Foto Paul Bergen/ANP
Duncan Laurence
Foto Marcel van Hoorn/ANP
Duncan Laurence
Foto’s Marcel van Hoorn/ANP en Paul Bergen/ANP

Gouden polsbandjes voor historische editie

Over goud gesproken. Het was dit jaar de kleur van de polsbandjes van de festivalbezoekers. En niet voor niets. Op de podia klonken door artiesten als Guy Garvey van Elbow en hippierocker Lenny Kravitz felicitaties voor de vijftigste Pinkpop.

Festivalbaas Jan Smeets kreeg een standbeeld. Tegen de grote Pinkpop-letters op de weide - van het soort waar ze in Amsterdam vanaf wilden – waren een grote, gouden 5 en 0 geplakt. En na de show van slotact Fleetwood Mac, in de laatste minuten van deze jubileumeditie, was er een zoete ‘celebrationshow’ met vuurwerk die terugblikte op memorabele concerten, doorbraken en ons ontvallen sterren. De festivalweide versmolt op de klanken van ‘All You Need Is Love’.

Het driedaagse Pinkpop in Landgraaf was jarig. En iedereen van naam was gebeld om deze historische editie luister bij te zetten. Maar helaas, de concurrentie kwam van vele kanten en artiesten verkozen soloshows boven festivals. Terwijl Eddie Vedder van Pearl Jam, metalmastodonten Metallica en zanger Elton John tot spijt van directeur Jan Smeets dit weekend in Amsterdam concerten gaven, moest Pinkpop het op haar vijftigste verjaardag dus doen zonder topzware headliners, op slotact Fleetwood Mac na. Wat een domper. Wat moet een feesteditie zonder sterrenstof?

Pinkpopbaas Jan Smeets krijgt zijn eigen tulp
Foto Marcel van Hoorn/ANP
Publiek in de regen
Foto Marcel van Hoorn/ANP
Publiek in de regen
Foto Marcel van Hoorn/ANP
Publiek in de regen
Foto Marcel van Hoorn/ANP
Jan Smeets krijgt zijn eigen tulp tijdens de 50e editie van Pinkpop.
Foto’s Marcel van Hoorn/ANP

Machtig muzikaal

De komst van Fleetwood Mac was een vrolijk feestelijk weerzien waarbij de hitcarroussel vanaf de eerste noten (‘The Chain’, ‘Little Lies’, ‘Dreams’, ‘Everywhere’) draaide. Maar het was krakend, de stemmen van Stevie Nicks en Christine McVie worden ouder. Eindeloze solo’s haalden de vaart uit deze popveteranenshow die toch niet de gedroomde highlight bleek te zijn.

Het was door The Cure, als geest uit de fles van het newwavetijdperk, dat Pinkpop een onverwacht fraai concert kreeg waarmee festivalhistorie kon worden geëerd. De inmiddels zestigers, met de forse voorman Robert Smith nog altijd als zwaarmoedige blikvanger met het donkere opgetoepte haar, zwart uitgelopen oogschaduw en rode lippenstift, stonden er weer sinds 2012.

En met het nachtconcert van dj Armin van Buuren had het jarige festival toch een spectaculaire noviteit die ook nog eens zorgde voor de broodnodige verjongingsslag. Het typeert hoe Pinkpop de laatste jaren van klank verschiet: van de jarenlang dominerende gitaarrock naar dance en hiphop. Minder alternatief, meer mainstream, het trekt nieuwe generatie muziekliefhebbers aan.

Voorspelbaar sentiment

Wie had dat gedacht: dat The Cure deze editie zo zou onderstrepen. De Britse new wavers gaven een machtig muzikaal concert, van maar liefst tweeënhalf uur, dat nog lang zal heugen. Tot dan had de tweede festivaldag, zondag, enkel veel voorspelbaar sentiment opgebracht. Rowwen Hèze hield een groot Limburgs hossend volksfeest. De routineuze, stichtelijke retroshow van Lenny Kravitz was dezelfde set als de avond ervoor op het Hello-festival in Emmen.

Robert Smith van The Cure
Foto Marcel van Hoorn/ANP
Robert Smith van The Cure en Stevie Nicks van Fleetwood Mac
Foto’s Marcel van Hoorn/ANP en Bart Heemskerk/Pinkpop

The Cure nam Pinkpop mee het donker in, met een gewijd gezag dat jeugdiger acts als White Lies en The Kooks direct deed verbleken. Van licht en verliefd ging het met Robert Smith naar zwart zwelgend en somber. De extreem afgewogen gelaagdheid van de 43 jaar geleden opgerichte band voerde mee naar de diepte. Van een tamelijk obscuur begin met hun albumlievelingen, tot hits als ‘Friday I’m in Love’, ‘Close to Me’, ‘Boys Don’t Cry’ die helemaal tot het slot bewaard bleven.

Hier een daar had The Cure zelfs een klein knikje of lachje. Toen ‘Just Like Heaven’ fantastisch uit de verf kwam. Toen ‘In Between Days’ gloedvol voltooid was. ‘A Forest’ was een griezelig sterk hoogtepunt waarin veel samenkwam: de diepte, de kwaliteit, de lading van een liedje dat bijna veertig jaar later nog altijd binnenkwam.

Vuurballen

De mystieke rocksfeer vormde een groot contrast met wat erna kwam. Vuurballen. Vuurwerk vanaf drie hoogwerkers. Rookkolommen. Lasers in alle kleuren. Metershoge visuals. Pinkpop zag het niet vaak in zulke hoeveelheden. Net na middernacht spreidde top-dj Armin van Buuren zijn armen hoog op het hoofdpodium, als waren het vleugels. In een grote uitgelichte A zette Van Buuren aan tot een knallend trancebegin van beukende bassen en verende melodieën. Het veld lichte op in een waaier van rode laserlijnen. Dan een afbouw, naar de break, om dan weer vol op te stuwen naar de melodieuze eruptie.

Opvallend is hoe Pinkpop de generaties telkens keurig scheidt

Pinkpop sprong euforisch mee met de dj, zeker toen ook Marco Borsato na vijftig jaar voor het eerst op Pinkpop opdook. Zijn gezwollen cross-overhit ‘Hoe het Danst’ met Armin van Buuren waarvoor ook pianist John Ewbank en zangeres Davina Michelle meekwamen, had in Landgraaf het effect van een springveer.

Anouk
Foto Marcel van Hoorn/ANP
Armin van Buuren
Foto Marcel van Hoorn/ANP
Anouk en Armin van Buuren, topacts van eigen bodem
Foto’s Marcel van Hoorn/ANP

Een gematigd Pinkpop 2019 kwam dus toch een beetje los. Het waren de nieuwelingen, de hier op het eerste gezicht vreemde eenden, die het verschil maakten. En acts van eigen bodem. Zangeres Anouk bijvoorbeeld, hier voor de zevende keer. Zij gaf zaterdag een rockshow om door een ringetje te halen: zelfverzekerd, krachtig en meeslepend. Wat was haar de eer gegund, en ja zeker als een van de weinige vrouwen in het hoofdprogramma, om haar die zaterdag Pinkpop te laten afsluiten. In plaats van Anouk blies Mumford & Sons de tamme eerste dag uit: frictieloos en voorspelbaar.

Poncho’s

Nostalgisch sentiment brachten bands als Golden Earring, ooit ‘redders van Pinkpop’ met hun geluidsinstallatie, en het na tien jaar herenigde Krezip, dat ooit doorbrak op Pinkpop, met een sympathieke show vol herinneringen. Dertigers waren de muzikanten van Krezip nu. „Met tien kinderen bij elkaar”, aldus Jacqueline Govaert. Maar wie haar tweestemmige zang met Annelies Kuijsters nu weer hoorde, vloog moeiteloos terug naar toen.

Op de Pinkstermaandag, de derde Pinkpopdag, werd het onvoorspelbare weer iets om serieus rekening mee te houden. De bezoekers liepen tussen de vier podia rond in alle kleuren poncho’s. Tijdens de show van gitarist Slash, die al lange tijd samen met Myles Kennedy optrekt, gutste het van de regen. Guns N’ Roses-klassiekers waren nooit ver weg. Onverslijtbaar was het gitaarintro van ‘Sweet Child o’ Mine’ - alsof het gisteren was (en niet 31 jaar geleden).

Slash
Foto Bart Heemskerk/Pinkpop
Chrissie Hynde van The Pretenders
Foto Marcel van Hoorn/ANP
Oudgedienden Slash en Chrissie Hynde van The Pretenders
Foto Bart Heemskerk/Pinkpop en Marcel van Hoorn/ANP

Dat was ook het gevoel dat Chrissie Hynde opriep. De onnadrukkelijk stoere frontvrouw van rockband The Pretenders is met haar onderkoelde stem te herkennen uit duizenden. Al sloeg ze haar klassieke newwavehit ‘Brass In Pocket’ van veertig jaar geleden helaas over, moeiteloos won ze weer harten. Zeker met de puntige inslag van haar gitaarriffs.

Generaties scheiden

Opvallend was hoe Pinkpop de generaties steeds weer keurig aan het scheiden was. Tijdens Chrissie Hynde met The Pretenders maakte de jonge Vlaamse rapster Coely indruk met spitse raps. De feestelijke rocker Yungblud stond tegenover de Golden Earring. De komst van rapper Boef, die tegenover Lenny Kravitz stond, trok verschrikkelijk veel tieners en twintigers. Hij bracht voor zijn gevoel „het belangrijkste concert van zijn leven”. Centraal stond hij in de door hem zelf gecreëerde moshpit. En ook de komst van jong zangtalent Davina Michelle was een duidelijke mainstreamkeuze. Het zijn misschien niet de spannendste acts, maar je voelt de noodzaak van het festival om dit soort lijntjes uit te werpen. Ankers om te overleven.

Boef
Foto Marcel van Hoorn/ANP
Coely
Foto Bart Heemskerk/Pinkpop
Nieuwe lichting Coely en Boef
Foto’s Marcel van Hoorn/ANP en Bart Heemskerk/Pinkpop