Recensie

Recensie Muziek

Pianist Helmchen speelt adembenemend mooi bij Albrecht

Klassiek Marc Albrecht is uitgeroepen tot beste operadirigent ter wereld. Bij zijn Nederlands Philharmonisch leidde hij een meeslepende Zevende symfonie van Bruckner.

    • Joep Stapel

Chef Marc Albrecht (54) van het Nederlands Philharmonisch en De Nationale Opera mag zich een jaar lang de beste operadirigent ter wereld noemen, sinds zijn bekroning met een prestigieuze International Opera Award dit voorjaar. Dat de Duitse dirigent zijn klasse ook etaleert in symfonisch repertoire is geen geheim. Aan het slot van zijn voorlaatste seizoen als chef in Amsterdam (waar hij in 2011 aantrad) dirigeerde hij een programma met Mozart en Bruckner. Vanaf zomer 2020 wil Albrecht zich concentreren op internationale gastdirecties, die hij door zijn drukke baan nu vaak moet afslaan. Al zal zijn naam ook op menige shortlist van chef-zoekende toporkesten prijken.

In Pianoconcert nr. 22, KV 482 van Mozart was Martin Helmchen de solist. Hij liet de vleugel haast als een fortepiano klinken, heel helder en direct, met een fel gearticuleerde, springerige ritmiek. Albrecht begeleidde zo alert en invoelend dat Helmchen in zijn verfijnde frasering dynamische nuances kon aanbrengen die je eerder bij een solorecital verwacht. Je zou Helmchens spel een tikje geaffecteerd kunnen noemen, maar zoals hij het thema van het Andante uit de toetsen kuste was simpelweg adembenemend mooi.

De Zevende symfonie, Bruckners doorbraakwerk en megahit, is kernrepertoire voor Albrecht. Zijn greep op het werk demonstreerde hij in het weergaloze eerste deel, waarin de superlatieven je om de oren wervelden: schitterend gedoseerd en vormgegeven, verrukkelijke overgangen, met glansrollen voor de blazerssecties. Albrecht liet het uitstekende Nederlands Philharmonisch niet alleen bruckneriaans daveren, maar ook op fluistertoon droomlandschappen oproepen. Bij dit alles bleef de klank steeds transparant.

Het Adagio was elektrisch geladen, vervoerend zonder te zwelgen, het Scherzo bezat een rauwe drive, waaronder de vernuftige constructie hoorbaar bleef. Alleen in de ongenaakbare finale werd het volume soms wat onaangenaam. De mooiste momenten: wanneer Albrecht bijna niets deed, blakend van vertrouwen, en het orkest excelleerde. De vrucht van een lang chefschap – dat zal hij over een jaar nog gaan missen.

Correctie 12 juni 2019: In deze tekst werd eerder de vleugel waarop Martin Helmchen speelde geïdentificeerd als een Steinway. Het was een Chris Maene, van een hedendaagse Belgische bouwer.