Recensie

Recensie Muziek

Machtig muzikaal concert van The Cure zal Pinkpop nog lang heugen

Recensie The Cure was met zijn donkere muziek het lichtpunt van een wat vlakke tweede dag op Pinkpop. Het contrast met de afsluitende show van Armin van Buuren kon niet groter zijn.

Foto's Ben Houdijk/Pinkpop en Bart Heemskerk/Pinkpop
Foto's Ben Houdijk/Pinkpop en Bart Heemskerk/Pinkpop Foto Ben Houdijk/Pinkpop
    • Amanda Kuyper

Van licht en verliefd naar een zwart zwelgend en somber. Een extreem afgewogen gelaagdheid die meevoert naar de diepte. Van een tamelijk obscuur begin met albumlievelingen, tot hits als ‘Friday I’m in Love’, ‘Close to Me’, ‘Boys Don’t Cry’ die helemaal tot het slot bewaard bleven. De Britse new wavers van The Cure gaven op de tweede dag van Pinkpop een machtig muzikaal concert dat nog lang zal heugen.

Wie had het gedacht, dat de The Cure zo de vijftigste Pinkpop zou tekenen. Maar liefst 2,5 uur kleurde de band een festivaldag die tot dan veel voorspelbaar sentiment had opgebracht. Terwijl Rowwen Hèze uitmondde in een hossend volksfeest had ook de net na tien jaar weer samengekomen band Krezip een sympathiek weerzien met Pinkpop. En retroster Lenny Kravitz slingerde ook weer terug in de tijd. Nonchalant-cool met zonnebril – hij lijkt niet ouder te worden – bracht hij een routineus, stichtelijke retroshow als een behaaglijk schuimend rocksoulbad.

Robert Smith van The Cure
Foto Marcel van Hoorn/ANP
Lenny Kravitz
Foto Bart Heemskerk/Pinkpop
Oudgedienden Robert Smith van The Cure en Lenny Kravitz
Foto’s Marcel van Hoorn/ANP en Bart Heemskerk/Pinkpop

Zwart uitgelopen ogen en lippenstift

Als slotact van dag twee nam The Cure Pinkpop mee het donker in. Dat erna nog een slotact zou volgen, de dance van Armin, telde voor de fans van The Cure nauwelijks. Hun helden, zestigers inmiddels, met de forse voorman Robert Smith nog altijd als zwaarmoedige blikvanger met het donkere opgetoepte haar, zwart uitgelopen ogen en rode lippenstift, stonden er weer sinds 2012.

The Cure deed met gewijd gezag acts als White Lies en The Kooks direct verbleken. Met hier een daar zelfs een klein knikje of lachje. Als ‘Just Like Heaven’ fantastisch uit de verf komt. Als ‘In Between Days’ gloedvol voltooid is. ‘A Forest’ was een griezelig sterk hoogtepunt waarin veel samenkwam: de diepte, de kwaliteit, de lading van een liedje dat bijna veertig jaar later nog altijd binnenkomt.

Armin van Buuren
Foto Ben Houdijk/Pinkpop
Vuurwerk tijdens de show van Armin van Buuren
Foto Marcel van Hoorn
Armin van Buuren op het podium met met Marco Borsato en Davina Michelle
Foto Marcel van Hoorn/ANP
Spektakel en vuurwerk tijdens de show van Armin van Buuren
Foto’s Ben Houdijk/Pinkpop en Marcel van Hoorn/ANP

Onder de vleugels van Armin

De mystieke rocksfeer vormde een groot contrast met wat erna kwam. Vuurballen. Vuurwerk vanaf drie hoogwerkers. Rookkolommen. Lasers in alle kleuren. Metershoge visuals en confetti. Pinkpop ziet het niet vaak in zulke hoeveelheden. Net na middernacht spreidt top-dj Armin van Buuren zijn armen hoog op het hoofdpodium van Pinkpop als ware het vleugels. In het middelpunt van een grote uitgelichte A zet hij aan tot een knallend trance-begin van beukende bassen en verende melodieën. Het veld licht op in een waaier van rode laserlijnen. Dan een afbouw, naar de break, om dan weer vol op te stuwen naar de melodieuze eruptie. En Pinkpop springt direct euforisch mee.

Jacqueline Govaert van Krezip
Foto Marcel van Hoorn/ANP
Jacqueline Govaert van Krezip
Foto Marcel van Hoorn/ANP
Zangeres Jacqueline Govaert tijdens het reünieconcert van Krezip.
Foto’s Marcel van Hoorn/ANP

Euforie

De vergunning van Pinkpop was speciaal voor de nachtshow van Armin van Buuren tot half twee verlengd. Hij zorgde voor een hedendaags euforisch EDM-geluid in een verder oertraditioneel retroprogramma. Van Buuren bracht een trits aan gasten, zoals de oude Van Halen-rocker David Lee Roth en Marco Borsato. De komst van de eerste, vroeg in de set, bleek een farce. Lelijker hoorde je hit ‘Jump’ (1984) nooit. Het was al een plompe remix, maar de zich overschreeuwende oude Roth er nu live bij bleek helemaal geen pretje.

Publiek tijdens het concert van Rowwen Heze
Foto Marcel van Hoorn/ANP
Jack Poels van Rowwen Heze
Foto Bart Heemskerk/Pinkpop
Iedereen zingt tijdens het concert van Rowwen Heze
Foto’s Bart Heemskerk/Pinkpop en Marcel van Hoorn/ANP

‘Turn It Up’

Op de komst van Marco Borsato moest Pinkpop vervolgens lang wachten. Van Buuren bracht eerst een bonte danceset. Hij mengde zijn trance met hardstyle: hakkend en ontzielend hard in stamptracks als ‘Turn It Up’ bijvoorbeeld, waarin de ratelende beats afgeleid zijn van psychedelische trance. Het rauwe geluid vormde een flink contrast met lichtere, commerciëlere popdance als ‘Sunny Days’. Maar het publiek onderging het graag, met beide armen hoog. Zoals twee jaar geleden ook Martin Garrix werd omarmd.

Lees ook de recensie over Pinkpop dag 1: IJzersterke show van Anouk doet Mumford & Sons verbleken

En dan Marco Borsato, bijna kwart voor twee was het inmiddels want Van Buuren liep flink uit. Niet eerder zong Borsato op Pinkpop - en vast ook nergens eerder zo laat - en hij werd ontvangen als een cultheld. Van Buuren vond dat „het tijd was”. De gezwollen cross-overhit ‘Hoe het Danst’ met Van Buuren, waarvoor ook pianist John Ewbank en zangeres Davina Michelle meekwamen, had De Kuip vorige week al doen bewegen. En ook hier in Landgraaf had het het effect van een springveer.

Mark Ronson tijdens zijn set
Foto Ben Houdijk/Pinkpop
Bloodred Shoes
Foto Bart Heemskerk/Pinkpop
Mark Ronson tijdens zijn dj-set en gitariste Laura-Mary Carter van Bloodred Shoes.
Foto’s Ben Houdijk/Pinkpop en Bart Heemskerk/Pinkpop