Cristiano Ronaldo: een winnaar, altijd en overal

Cristiano Ronaldo Voor Cristiano Ronaldo, Portugals aanvoerder, was het een woelig jaar. Het begon met een verkrachtingszaak en eindigt met een prijs.

De aanvoerder van Portugal, Cristiano Ronaldo, in duel met Marten de Roon (links) tijdens de finale van de Nations League. Portugal won met 1-0.
De aanvoerder van Portugal, Cristiano Ronaldo, in duel met Marten de Roon (links) tijdens de finale van de Nations League. Portugal won met 1-0. Foto Paulo Novais/EPA

Als iemand de spiksplinternieuwe trofee voor het eerst omhoog zou tillen, dan moest hij het zijn, Cristiano Ronaldo.

De man die net als Lionel Messi vijf keer werd uitgeroepen tot beste voetballer ter wereld was erop gebrand om nu wel een prijs te veroveren op de plek waar hij in 2004 een van de pijnlijkste nederlagen in zijn carrière leed. Hij was toen 19 jaar oud en in tranen, omdat niet Portugal maar Griekenland het EK had gewonnen.

Nu is hij 34 en weerkaatst het flitslicht op de hagelwitte tanden wanneer hij glimlachend de trofee in ontvangst neemt namens Portugal, als winnaar van de Nations League. Een veredeld oefentoernooi? Niet voor Ronaldo. Daar staat hij weer, haantje de voorste als de prijzen worden uitgereikt. Onverzadigbaar en trots. Zei Ronaldo niet ooit dat hij is gemaakt om te winnen? Ja, letterlijk, en het was serieus bedoeld.

Maar 2018-2019 was ook het seizoen waarin de wereldster uit Madeira verloor. Aan aanzien, voor zover een van de beroemdste en best betaalde voetballers ter wereld op dat vlak iets te verliezen heeft.

Afgelopen seizoen kwam hij opnieuw met opsporingsautoriteiten in aanraking. Nadat hij eerder al een boete van 19 miljoen euro had moeten betalen omdat hij geen belasting had betaald over zijn portretrechten, publiceerde het Duitse weekblad Der Spiegel begin oktober een geruchtmakend interview met een Amerikaanse lerares. Die zou in 2009 door Ronaldo zijn verkracht in een hotelkamer in Las Vegas. Zijn opmerkelijke overstap van Real Madrid naar Juventus leek spoorslags vergeten. Dit bracht veel meer sensatie teweeg, in negatieve zin.

Lees ook: Het Portugese ongemak met de zaak-Cristiano Ronaldo

De zaak in vogelvlucht. Ronaldo betaalde de vrouw, Kathryn Mayorga, in 2010 375.000 dollar zwijggeld, destijds zijn weeksalaris bij Real Madrid, ook al was er volgens hem sprake van wederzijdse instemming. Mayorga stelt van niet en stapt na jaren van zwijgen alsnog naar justitie om de schikking nietig te laten verklaren. ‘Fake news’, volgens Ronaldo, maar sponsor EA Sports haalt hem wel van de cover van computerspel FIFA 19.

Het bericht vorige week dat de zaak is ingetrokken, bleek een misverstand. De zaak is naar een andere rechtbank verwezen, waardoor Ronaldo nog altijd rechtsvervolging boven het hoofd hangt en hij het #MeToo-tijdperk niet ongeschonden dreigt te doorstaan.

Eenmansimperium

Maar zijn we daardoor ook anders naar de voetballer Ronaldo gaan kijken? Het lijkt van niet. Hooguit in de weken na de aantijgingen, maar veel voetbalfans waren toch al voor óf tegen hem. Bovendien liet Ronaldo al snel zijn voeten spreken door met zijn nieuwe club Juventus toe te werken naar de achtste landstitel op rij. Hij lijkt geenszins gebukt te gaan onder wat hij beschouwt als een complot om zijn eenmansimperium ten val te brengen.

Zijn landgenoten adoreren hem nog altijd. Hij is hun captain en een van de helden die de Portugezen in 2016 alsnog een Europese titel bezorgde en die ondanks de verkrachtingszaak zichzelf bleef. IJdel, zelfverzekerd, trefzeker, genereus naar zijn bewonderaars toe.

Toen Ronaldo in de Champions League-wedstrijd tegen Ajax in Amsterdam zag dat een mascotte letterlijk met grote ogen naar hem opkeek, kietelde hij de jongen achter het oor. Een klein gebaar voor een groot voetballer, een groot gebaar voor een kleine jongen.

Leukemiepatiënt

Zaterdag, een dag voor de Nations League-finale, gebeurde iets vergelijkbaars. De Portugese spelersbus passeerde een jongetje dat op een stuk karton een boodschap voor Ronaldo had geschreven. ‘Cristiano, da-me um abraço’ (‘Geef me een knuffel’). Ronaldo vroeg de chauffeur te stoppen en nam alle tijd voor het kind, dat een leukemiepatiënt bleek te zijn.

Natuurlijk, in het sociale media-tijdperk zijn zulke filmpjes goede PR. Maar vanachter de geblindeerde ramen van een spelersbus kunnen voetballers ook doen alsof ze het niet hebben gezien. Ronaldo, zoon van een moeder die hem eigenlijk niet had gewild en van een vroeg gestorven alcoholist, doet dat wel. Veelvuldig betaalt hij operaties van kinderen.

Ronaldo lijkt vooral te zitten met nederlagen op het veld. Zoals die tegen tegen Ajax in de Champions League. Hij was woest en leek zijn teamgenoten verwijten te maken. Door de uitschakeling kon er een streep door zijn zesde eindzege en kan hij vermoedelijk de Ballon d’Or voor beste voetballer van 2019 vergeten.

Mogelijk gaat die prijs naar de verdediger die zondag een van zijn tegenstanders was in Estádio do Dragão in Porto. Virgil van Dijk, die dit jaar wel de Champions League won, met Liverpool, moest Ronaldo afstoppen. Vooraf was een titanenstrijd voorspeld tussen de beste verdediger ter wereld en de beste aanvaller ter wereld, mits we Messi als middenvelder inschalen. In werkelijkheid liepen de twee elkaar nauwelijks voor de voeten.

Ronaldo trof met name Matthijs de Ligt op zijn weg naar het doel. Zijn inbreng was bescheidener dan de hoofdrol die hij afgelopen woensdag met drie goals opeiste tegen Zwitserland. Na afloop wendde hij zich nog tot De Ligt. „Kom je naar Turijn?”, zou Ronaldo hem hebben gevraagd. De Ligt wist niet wat hij moest zeggen. Hij baalde van de 1-0 nederlaag.

Even later stond Ronaldo op het podium. Brede glimlach, 7,5 kilo zilver in zijn hand. Precies zoals hij wil dat de wereld hem ziet. Een winnaar. Altijd. Overal.

Correctie (10 juni 2016): In een eerdere versie van dit stuk was de voornaam van Matthijs de Ligt foutief geschreven als Mathijs. Dat is hierboven aangepast.