Opinie

Verdichting

In 010

Vorige week had ik het over het oude postkantoor dat van zijn buurman, het stadhuis, niet al te zeer mocht stralen. Het postkantoor, anno 1923, moest daarom verder van de Coolsingel afstaan dan het raadhuis. De gemeente liep daarmee onbewust vooruit op de periode van de wederopbouw. Stadsarchitect Cornelis van Traa wilde de singel in de jaren vijftig omtoveren in een boulevard à redans: een bouwstijl met uitspringende en terugwijkende panden.

Kijk maar eens naar De Bijenkorf. Die staat een stuk meer naar achteren dan het naastgelegen Atlanta Hotel. Overigens kregen Van Traa en Bijenkorf-architect Marcel Breuer hooglopende ruzie over de plannen à redans, met als uiteindelijk compromis het ondefinieerbare kunstwerk van Naum Gabo, dat sinds 1957 voor De Bijenkorf pronkt.

Het Ding, in de volksmond, is, gerestaureerd en wel, een eyecatcher voor het warenhuis. Zoals ook het oude postpaleis, anders dan de bedoeling, altijd in het oog sprong, al was het maar door het grote voorplein. En straks, met de 150 meter hoge woontoren er bovenop, zal het pand dé parel zijn van de Coolsingel.

Ook die woontoren valt weer binnen een beleid: verdichting van de binnenstad. Onlangs, op een lezing van stedenbouwkundige Arjen Knoester, hoorde ik dat er tot 2030 zo’n tienduizend woningen zullen bijkomen in het centrum, allemaal in de vorm van wolkenkrabbers. Dankzij verdichting zal de stad in 2040 zestigduizend extra inwoners tellen.

Waarmee Rotterdam na de stadsuitbreiding van de jaren zestig (IJsselmonde, Alexanderpolder), de stadsvernieuwing van de jaren zeventig en de ontwikkeling van de Kop van Zuid vanaf de jaren negentig, nu de fase van de inbreiding is ingegaan: duurzame hoogbouw, dichtbij voorzieningen. Dat alles in de hoop Rotterdam aantrekkelijker te maken voor de betere inkomens.

Bestaande bebouwing zal zoveel mogelijk worden gespaard, beloofde Knoester. En daarmee is de verdichting ook in andere zin een breuk met veel naoorlogs bouwbeleid. Dat, zo begreep ik ooit van Riek Bakker, vooral werd bepaald door het trauma van het bombardement: eerst sloop, dan pas nieuwbouw, het zat de stad in de genen.

Dat is nu dus verleden tijd. Het postkantoor zal geen haar worden gekrenkt.