Opinie

Gráág in mijn backyard

Buurtbewoners startten een petitie vóór de bouwplannen bij de Rotterdamse Euromast. “Het is weer eens een ander geluid”, schrijft columnist Christiaan Weijts. “Gráág in my backyard.”

Christiaan Weijts

De Euromast bezoeken is als langsgaan bij een glamourmodel en dan ontdekken dat ze heel rommelig woont. Aan een gehavende kade, een verwaarloosd parkeerterrein, ligt een rijtje boten voor anker, met horeca- en evenementenfuncties, zoals een Chinees hotel en een Aziatische supermarkt samen onder één tempeldak.

Het kan wel een opknapbeurt gebruiken, dit gebiedje van asfalt, grasveldjes en reclamevlaggen, maar moeten er daarvoor meteen ook zevenhonderd woningen verrijzen in het groen naast de mast? Dat Rotterdamse plan leidde deze week tot een kleine petitieoorlog. Bewoners van de flats aan de overkant, bezorgd om hun vrije uitzicht, hadden petities aan alle boomstammen bevestigd. In plastic hoesjes. Een groep voorstanders haalde ze weer weg.

„Tegen de plastic soup”, zegt Dirk Schennink. Met een lachje, maar de bedoelingen van RTM-XL zijn serieus. Achter die afkorting schuilt een groep Rotterdammers die een positief geluid willen laten horen en een petitie openden vóór de bouwplannen. „Mét die woningen, aan de rand van Het Park, krijg je ook horeca en winkeltjes. Zo wordt het hier levendig en echt gaaf. Ook voor degenen die erop uitkijken. De kade gaat juist vergroenen.”

Gráág in mijn backyard: het is weer eens een ander geluid, tussen al die petities tegen windmolens en torenflats. „Verandering is eng. Daarom houden ze vast aan wat ze al kennen. Begrijpelijk, maar ja, er willen méér mensen in de stad wonen en we willen daar ook geen weilanden voor opofferen. Ondernemers hebben ook baat bij een aantrekkelijker Parkhaven. Nu stappen toeristen hier de bus uit, gaan de Euromast op en daarna weer terug de bus in.”

Dat is waar, erkent Stephanie Vermerres van Zwarte Zwaan Events, de firma die het grootste deel van de horeca in de omgeving exploiteert, evenals de midgetgolfbaan, uit 1939, die voor de bouwplannen moet verdwijnen. „Dat lazen we in de krant. Niemand die ons even gebeld heeft.”

Dit zie je vaker bij ingrijpende plannen. Buurtbewoners horen het niet of te laat. Dan schrikken ze en zetten ze de hakken diep in het zand. Petities. Spandoeken. Withete emoties op de informatieavond.

Graaf je iets verder, dan blijkt men al gauw wat minder halsstarrig. Vermerres: „Dit gebied heeft inderdaad een upgrade nodig, maar ik denk niet dat je daarvoor hoge woningblokken moet bouwen.” Diplomatiek: „Officieel zit ik dus in het neekamp, maar ik houd mijn hand uitgestoken, om mee te praten.” Zoals over die midgetgolfbaan. Kan die niet gewon een stukje verplaatst worden, Het Park in? „Dat mag niet. Dat is een Rijksmonument.”

Achter het glamouricoon blijft het dus eeuwig groen. Nu alleen nog wat beters aan haar voeten.

Christiaan Weijts schrijft op deze plek iedere vrijdag een column.