Opinie

    • Carolina Trujillo

Zachte buitenkant

Carolina Trujillo

Vorig weekend ging ik naar de uitzwaaiwedstrijd van het nationale elftal. Uw jongste sportcolumnist was voor het eerst als pers in een stadion aanwezig dus was zij op tijd en zat klaar om al wat bewoog neer te pennen. Op tijd betekende een uur voor de wedstrijd want er zou een persbriefing van de KNVB gehouden worden. Visie op vrouwenvoetbal, heette het.

Ik verwachtte een hoog gehalte aan nietszeggende managementwoorden in zinnen die als spooktreinen door dadenland zouden trekken. Ik werd niet teleurgesteld.

Na de briefing zouden we een boekje krijgen. Dat was aangekondigd in de e-mail. De mevrouw van de KNVB zei zeker twee keer, misschien drie (ik raakte de tel kwijt), dat het een aaibaar boekje was met een zachte kaft waar we vooral aan moesten voelen. Ze sprak over de plannen die de KNVB voor het vrouwenvoetbal had.

De eredivisie moest sterker worden, er zouden kwaliteitseisen en beloftenteams komen. Het stond allemaal in dat boekje met de zachte kaft. Ze wenste ons een fijne wedstrijd toe en was al aan het weggaan toen een meneer zei dat er vragen gesteld konden worden.

Die leken er niet te zijn tot een onschuldig ogende blondine op het achterste rijtje, een soort Pipi Langkous van begin dertig, haar hand opstak. Het was Annemarie Postma, die wat zij leeuwinnen noemt al volgt sinds die uit hun kooien ontsnapt zijn. Ze schreef er twee boeken over.

Wie iets wil weten over de huidige Nederlandse selectie gaat of naar Google, of naar Annemarie Postma. Die trok haar vraag als een schitterend mes. „Betekent dit dat de KNVB de vrouwenelftallen meer geld gaat geven?” De KNVB-mevrouw haperde met de boekjes in haar hand. Nu had ze waarschijnlijk gewild dat ze voor een spijkerharde omslag gekozen had waar ze journalisten als Pipi mee neer kon slaan.

Nee. Er zou niet meer geld komen bij de plannen en de eisen. Het budget bleef wat het was.

Pipi zei dat veel teams al moeite hadden het hoofd boven water te houden zonder de nieuwe kwaliteitseisen. De mevrouw van de KNVB antwoordde dat de hoop gevestigd was op sponsoren.

„Met sponsoren komt het helemaal goed toch?” zei ik toen ik Postma op de trappen zag. „Ik las dat die in de rij staan.”

„Voor de leeuwinnen,” zei ze. „Niet voor de eredivisieteams.”

Door alle lege woorden was ik even het verschil vergeten. De Oranjevrouwen krijgen nu alles voor elkaar, maar in de eredivisie happen clubs naar adem.

Thuis blader ik door het boekje. Er staat een tijdbalk in waar mijlpalen in de ontwikkeling van vrouwenvoetbal worden weergeven alsof de KNVB daar ooit deel aan had. Over de creativiteit die de bond toonde in het tegenwerken van vrouwenvoetbal, wordt geen woord gezegd. Zelfs geen spookwoord, laat staan sorry.

Ik aai het omslag en vraag me af wat de KNVB met die zachtheid wilde zeggen. Misschien is het een verwijzing naar andere dingen waar je zacht papier voor kunt gebruiken.

Carolina Trujillo is schrijfster.