Opinie

    • ---

Brieven

Staatsbezoek aan VK

Hoe diep kan je zakken?

Met trots herinner ik mij mijn studietijd in het Verenigd Koninkrijk, eerst in Bangor en daarna in Cambridge. Nu bekijk ik met ongeloof de farce op de BBC: hoe het staatshoofd van een voormalige vijandige kolonie van Groot-Brittannië, Trump, zich de rol aanmatigt die koningin Elizabeth toebehoort, door gegadigden voor Haar Loyale Regering te ontvangen voor consultatie in Londen. Hoe diep kan een voormalig machtig land zinken? Begeleid door afgevaardigden van zakenbanken en big pharma bespreken zij hoe ze de Britten chloorkippen en vrijwel onbetaalbare medicijnen door de strot zullen duwen wanneer die onder de paraplu van de EU zijn weggelokt. Hoe ver kan Farage gaan als volksmenner voordat hem landverraad ten laste wordt gelegd? Ziet u ook Baudet, Rutte of Klaver zich met knikkende knieën vervoegen bij president Poetin wanneer die langskomt in Den Haag om te bespreken hoe ons Nederlanders aan het Russische gas te dwingen? Ik niet! Nee: zó diep kunnen ze niet zakken. Toch?

Venetië

Tankers op het IJ

Marc Leijendekker vindt wat van cruiseschepen die langs het San Marcoplein varen (Waarom gaan er nog varende flats langs het San Marco-plein?, 4/06). Ik zou willen zeggen, vaar met mooi weer eens met een pont mee op het IJ terwijl er daar zo’n cruiseschip aankomt of vertrekt. Observeer eens wat er verder allemaal rondvaart. Afgeladen sloepen met aangeschoten mensen, tuindersvletjes of nog kleinere bootjes met een oude buitenboordmotor van een PK of 3. Maar ook tankers met brandstof of chemicaliën, duwbakken met containers, of – ook qua afmeting niet te onderschatten – riviercruiseschepen. Als ik dit zo zie, vraag ik me serieus af waarom je dan niet met een bierfiets door de Coentunnel mag.

Pensioenakkoord

Iedereen dezelfde opties

In een brief vraagt Toon Rekkers om keuzevrijheid om een pensioenleeftijd te kunnen kiezen. (Geef mensen keuzevrijheid in ‘wiebelend’ pensioenstelsel, 4/06.) Een goed punt, maar ik wil deze discussie graag breder trekken. Ik wil meer keuzevrijheid en minder verschillen tussen pensioenfondsen, verzekeraars en andere pensioenproducten. Iedere Nederlander zou dezelfde keuzeopties moeten hebben, dus ook de niet-werknemers. Van volledig uitbesteden tot zelf directe invloed uitoefenen op de beleggingen. Het kabinet en de vakbonden kijken nu alleen maar naar werknemers met een pensioenfonds. Maar we leven niet meer in de jaren zeventig: de overheid moet zonder uitzondering iedere burger een oplossing aan gaan bieden.

Leraren

Leraren zijn leerlingen

Volgens Paul Kirschner moet de leraar geen ‘hamburgerbakker van de McDonalds zijn’ (Paul Kirschner: ‘De leraar moet geen hamburgerbakker zijn’, 3/6), maar een Michelin-kok. Anders gezegd: je moet leraren voor de klas zetten die beschikken over veelzijdige technieken. Kirschner heeft gelijk. Tegelijkertijd mag je de vraag stellen: wat doe je als er geen opvoeding is in de keuken? Er is schaarste in de continuïteit als het gaat om vakmanschap en meesterschap. Als beginnende leraar heb je een diploma, maar weet je nog niet welke techniek de leerling nodig heeft. Je bent zelf nog een leerling-kok. Met de hulp van gevestigde leraren kan je gericht kennis, vaardigheden en inzichten leren overbrengen. Daarmee ontstaat ‘overwicht’ en voldoende gezag en word je souschef. Een leraar is pas meester als hij of zij weet wat nodig is om de leerlingen te begeleiden naar het einddoel: het vergroten van eigenaarschap met een kwalificatie voor het leven. Door bezuinigingen en vele veranderingen in het onderwijs ontbreekt het de afgelopen jaren echter aan voldoende ervaring in het omgaan met het gereedschap wat je op school aangereikt krijgt. Om de metafoor van Kirschner door te trekken: Michelin-koks moeten weer in staat worden gesteld om van de hamburgerbakker een sterrenchef te maken.


docent en
organisatiepsycholoog