Recensie

Recensie Media

Black Mirror is door zijn ideeën heen

On demand Hoewel ook deze afleveringen onderhoudend zijn, komt schrijver Charlie Brooker in dit vijfde seizoen vooral met variaties op thema’s die hij al eerder heeft onderzocht. Tijd voor een pauze.

Pom Klementieff en Ludi Lin in de aflevering ‘Striking Vipers’, seizoen 5 van Black Mirror.
Pom Klementieff en Ludi Lin in de aflevering ‘Striking Vipers’, seizoen 5 van Black Mirror. Beeld Netflix
    • Thijs Schrik

Voor iedere maker is een vijfde seizoen van een tv-serie een uitdaging. Hoe blijf je fris en relevant als mensen ongeveer weten wat je doet? Voor Charlie Brooker zal de worsteling misschien nog groter zijn dan gemiddeld.

Zijn serie Black Mirror groeide in bijna acht jaar uit van cultserie tot een fenomeen waarin de kijker via losstaande verhalen werd geconfronteerd met de duistere aspecten van onze relatie met technologie. Een tikje sciencefiction, soms schokkend en vaak dichtbij de werkelijkheid. Tegenwoordig worden we dagelijks geconfronteerd met de nare kanten van internet en tech: van Russische trollen tot livestreams van massamoord. Black Mirror kan moeilijk steeds verder gaan, de grens was in eerdere seizoenen wel bereikt.

Brooker wist het verrassend te houden door veel verschillende genres te proberen en zelfs een paar optimistische afleveringen te schrijven.

Met het nieuwste seizoen lijkt de tank voor het eerst leeg te raken. De reeks bestaat uit slechts drie afleveringen, vooral omdat het maken van de interactieve Black Mirror-film Bandersnatch veel tijd in beslag nam. Na dat half geslaagde experiment zijn we nu weer op vertrouwd terrein. En daar gaat iets knagen. Hoewel ook deze afleveringen onderhoudend zijn, lijkt Brooker een beetje door zijn grote ideeën heen. De schrijver komt vooral met variaties op thema’s die hij al eerder heeft onderzocht.

In de beste aflevering van de drie, ‘Smithereens’, worden wel een paar scherpe observaties gemaakt

In de beste aflevering van de drie, ‘Smithereens’, worden wel een paar scherpe observaties gemaakt. Andrew Scott speelt hierin een gefrustreerde bestuurder van een taxidienst die aan Uber doet denken. Op een dag ontvoert de Engelsman een medewerker van een groot socialemediabedrijf omdat hij in contact wil komen met de beroemde baas, een soort Mark Zuckerberg (Facebook) of Jack Dorsey (Twitter). Met een gegijzelde jongen op de achterbank van zijn auto en de politie om zich heen probeert hij deze man aan de lijn te krijgen. Scott, ook fantastisch in het tweede seizoen van Fleabag, haalt alles uit de kast om zijn tragische personage gestalte te geven. De spanning wordt verder goed opgebouwd, terwijl er tegelijkertijd punten worden gemaakt over privacy en de angstaanjagende macht van Silicon Valley.

Lees ook: Vijf voorspellingen van Black Mirror die bijna echt zijn

De afgelopen jaren bleef Black Mirror dus minder vaak hangen in misère en deze reeks bevat een aflevering die een comedy genoemd kan worden. ‘Rachel, Jack and Ashley Too’ gaat over de muziekindustrie en heeft een hoofdrol voor popzangeres Miley Cyrus. Ze speelt Ashley O, een grote ster die minder gelukkig is dan haar vrolijke optredens doen vermoeden. Om de omzet op te krikken verschijnt er een kleine robotversie van haar op de markt die inspirerende quotes uitkraamt voor fans, onder wie een eenzaam tienermeisje dat haar moeder heeft verloren. Voormalig kindster Cyrus laat zien dat ze goed overweg kan met komische materiaal, met dramatische scènes heeft ze iets meer moeite. De satire op de moderne popwereld blijft redelijk oppervlakkig en een bepaalde plottwist is best belachelijk, maar verder valt er veel lol te beleven, zeker als de plotlijnen van de popster en de fan samenkomen.

Lees ook de recensie van de Black Mirror-film ‘Bandersnatch’

‘Striking Vipers’ mixt ondertussen relatiedrama met een verhaal over de toekomst van vr-games. Deze aflevering met Anthony Mackie en Yahya Abdul-Mateen II als oude schoolvrienden die samen verslaafd raken aan een indrukwekkende videogame gaat een interessante richting op. Als relatiedrama weet het verhaal echter minder te overtuigen dan Black Mirror-afleveringen die in een vergelijkbare hoek zitten.

Meer dan ooit voelt de serie als een onderdeel van de voortdenderende contentmachine van Netflix, een snack die steeds minder lang blijft hangen. Door het succes heeft Brooker veel creatieve vrijheid gekregen. Misschien is het een goed idee om een tijdje uit de machine te stappen en een pauze in te lasten.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.