Recensie

Recensie Muziek

Herinneringen en tips: Pinkpop volgens de NRC-critici

Wat waren dé beste acts die de afgelopen jaren op Pinkpop stonden? En wat moet een Pinkpop-bezoeker echt dit jaar zien? De muziekcritici van NRC over hun favorieten.

Solomon Burke was op Pinkpop in 2003 een beleving. Hij zette alle registers open voor een dampende soulrevue.
Solomon Burke was op Pinkpop in 2003 een beleving. Hij zette alle registers open voor een dampende soulrevue. Foto Martial Trezzini/EPA

Bowie van Loon

Tip:San Holo

Geef producer Sander van Dijck een blender en hij gooit hem vol genres. De uitkomst is hoe dan ook dik: future bass-beats, harde trap en toegankelijke EDM, maar vol onverwachte twists. Over bekende nummers van onder meer Dr. Dre en Yellow Claw serveerde hij al zijn saus, wat een aantal toffe remixen opleverde. Zijn eigen album1 nam hij op met live instrumenten (kijk niet raar op als hij er op Pinkpop een paar bespeelt) en analoge tape-recorders. Dit wordt een niet alledaagse dj-set. Zaterdag, 21.15 uur

Tip: Jacob Banks

De Brits-Nigeriaanse zanger Jacob Banks trok de aandacht met het slepende blues-anthem ‘Chainsmoking’, maar heeft ook al meerdere malen in Nederland een uitstekende live-performance in huis te hebben. Zijn diepe en donkere soulstem heeft een heerlijk rasperig randje, de band achter hem speelt een broeierige mengelmoes van soul, gospel, r&b, dancehall en nog een hele hoop andere warme genres. Natuurlijk ontbreken zijn Afrikaanse wortels daarin niet. Wie warm wil draaien checkt alvast zijn fantastische album ‘Village’. Zaterdag, 19.00 uur.

Amanda Kuyper

Beste concert: Solomon Burke, 2003

Het beste concert aller tijden? Och. Maar een van de meest memorabele was het zeker. Het optreden van soulzanger Solomon Burke in 2003 op het hoofdpodium van Pinkpop was een beleving. En de redding van een fletse editie.

Solomon Burke was hot, dat jaar. De comeback van de legendarische jaren zestig soulman, The Bishop of Soul, tevens eigenaar van een limousine-service, een begrafenisonderneming en een aantal kerken, was een feit. Met het album Don’t Give Up On Me had hij een compleet nieuw publiek weten te bereiken. Hij was bekroond met een Grammy voor beste bluesalbum, volgens diverse muziekbladen het beste album van dat jaar.

Als jonge muziekverslaggever zag ik het concert backstage vanuit de coulissen. Hoe de grote, zwaarlijvige oude Burke uit zijn golfkarretje op een blauwe troon werd gezet. Hoe hij alle registers openzette voor een dampende soulrevue, met naast zijn troon een flinke emmer rozen. Hoe zijn zoon, een van de vocalisten, met grote toewijding alsmaar het hoofd van zijn vader depte. „Easy, easy, easy”, bracht Burke zijn musici steeds weer tot bedaren, om vervolgens een nieuwe boodschap van ‘peace, love and happiness’ te verspreiden. En dan de climax: dansend vrouwelijk publiek op ‘Proud Mary’, terwijl Burke zich liet kussen en gelukzalig diverse lichaamsdelen signeerde.

Tip: Mark Ronson

Mark Ronson, die bekend werd als de jonge briljante producer die Amy Winehouse op Back to Black haar nostalgische sound gaf, heeft een flonkerende stijl. Soepel schept Ronson melodische muziekcollages. Daarmee weet de hippe retrosoul-producer met de kuif artiesten als Miley Cyrus (‘Nothing Break Likes a Heart’), Lady Gaga (Joanne), Bruno Mars (‘Uptown Funk’) of Queens of the Stone Age (Villains) aan zich te binden. Op zijn eigen album Uptown Special, vol coole gastbijdrages, draait hij lustig rondjes in de jaren 70 en 80. Zondag, 20.00 uur.

Tip: The Pretenders

Uitzien is het naar Chrissie Hynde. De onnadrukkelijk stoere frontvrouw van rockband The Pretenders. Haar onderkoelde stem is te herkennen uit duizenden. Goed, de klassieke new wave-hit ‘Brass In Pocket’ is veertig jaar geleden, maar er geen enkele sleet op haar stem, getuige ook haar solo-projecten: haar rockalbum Stockholm en de verrassende, jazzy covers die ze onlangs met The Valve Bone Woe Ensemble uitbracht. Maandag, 16.20 uur.

Sepultura.

Foto Antonio Lacerda/EPA

Peter van der Ploeg

Beste concert: Sepultura, 1996

Dertien jaar oud was ik, en we waren op de terugweg van een Pinksterweekend op de Veluwe. Ik zat op de achterbank van de Mazda van mijn ouders mijn existentiële pubercrisis te cultiveren, toen het gebeurde. Mijn vader, ook niet gek, hield mij en m’n in een gevorderd puberstadium verkerende zus tevreden met de radio. 3FM, rechtstreeks verslag van Pinkpop 1996. Fun Lovin’ Criminals, Heideroosjes, K’s Choice, allemaal… okay. Maar dan ineens: jungletrommels. Eén enkele pulserende, loeizware gitaarnoot. Een oerbrul: ROOOOOTS! - Wat. Is. Dít? BLOODY ROOOOOOOOTS! Mijn jeugdpuistjes trokken zich naar binnen, m’n haar groeide een centimeter. Sepultura speelde op het hoofdpodium van Pinkpop. Mijn vader draaide de radio een tikje zachter, maar het was te laat. Dit belachelijk intense geluid zoog zich vast aan mijn muziekpapillen. Een jaar later, hield me maar eens tegen, was ik er ook bij in Landgraaf.

Tip: Die Antwoord

Wie op Pinkpop zoekt naar scheurende gitaren kan lang zoeken. Bands als Bring me the Horizon en Halestorm raggen wel, maar binnen de lijntjes. Dan liever de onvoorspelbare white trash-rap van Die Antwoord uit Kaapstad. Snoeiharde beats met de vileine raps van Yo-Landi en Ninja: gabbers, rappers en punkers in één giftige circlepit. Zondag 20.00 uur.

Jan Vollaard

The Black Crowes.

Foto Miguel Tona/EPA

Beste concert: The Black Crowes, 1993

Als hoofdact van het festival behingen The Black Crowes het podium met honderden gekleurde lampjes. Het optreden van de jamband uit Atlanta begon explosief met de dubbele gitaar-attack van ‘No Speak No Slave’. Toen sloegen met een forse knal de stoppen door en moest de band het een paar minuten zonder elektriciteit stellen, totdat het noodaggregaat voor vervangende stroom kon zorgen. Iemand begon met ‘Always Look on the Bright Side of Life’ en spoedig pikte het hele publiek dat op, tot amusement van zanger Chris Robinson.

Het optreden ontwikkelde zich daarna tot een viering van rock-’n-roll in zijn meest vrije vorm, met een band die de hits ‘Jealous Again’ en ‘Remedy’ vuriger dan ooit over het festivalterrein liet knallen. Pinkpop deed nog niet aan dance en na een dag met verheffende muziek van The Red Devils, The Jayhawks, Living Colour en Rage Against the Machine leek het of rock nooit meer kapot kon. (Jan Vollaard)

Tip: Golden Earring

Tussen Pinkpopveteranen als Krezip, Rowwen Heze, The Cure en Pretenders is Golden Earring de enige band die mag beweren dat ze op de eerste editie in 1970 stonden. Toen hielpen ze Pinkpop uit de brand omdat ze hun superieure zanginstallatie uitleenden; nu hebben de Haagse rockers zoveel hits op hun naam dat ze niet langer hun toevlucht zullen nemen tot een half uur jammen op ‘Eight Miles High’. Zaterdag, 15.00 uur.

Tip: Tenacious D

Twee dikke mannetjes met akoestische gitaren zijn samen de meest onwaarschijnlijke hardrockband ooit. Totdat Jack Black en zijn trouwe secondant Kyle Gass zich ontpoppen als komische gitaarvirtuozen met een grote liefde voor het genre, zoals bewezen in de duivelse hit ‘Tribute’ en optredens waarbij Black, nu met woeste baard, zijn hilarische rockversie van Mozarts ‘Eine Kleine Nachtmusik’ zingt. Maandag, 16.20 uur.

PJ Harvey.

Foto Dave Mitchell

Hester Carvalho

Beste concert: PJ Harvey, 1992

In 1992 was PJ Harvey nog nauwelijks bekend; uit Engeland kwamen berichten over een nieuwe zangeres die met haar debuutsingle veel indruk maakte. Dit ‘Dress’ klonk als een explosieve afrekening met liefde en leed, gezongen door een razende vrouw die zich niet liet afpoeieren. Groot was de verrassing die 8 juni op Pinkpop toen een tengere voorvrouw met slechts twee begeleiders het podium op kwam, enigszins bedeesd achter de microfoonstandaard ging staan en een gitaar omgespte. Die schuchterheid was schijn. Met een bij elk nummer breder wordende grijns, met vingers die onmacht vertaalden in chaotische solo’s, met een stem als een jankende wolf, stuurde Harvey haar tegenstrijdige emoties het veld op. Het trio klonk minimalistisch, maar hun aanwezigheid vulde het enorme podium en bereikte het hele publiek. 55.300 mensen stonden met open mond te kijken.

Tip: Michael Kiwanuka

De muziek van Michael Kiwanuka heeft een uitzonderlijk effect. Zoals de meeste soulliedjes, gaan zijn nummers over het gevecht om ergens te komen waar je nog niet bent. Hij zingt over verlangen met een stem waaruit diezelfde hunkering spreekt, omlijst door troostrijke klanken. Een optreden van Michael Kiwanuka is als een liefdevolle omhelzing. Maandag, 20.20 uur

Tip: Anouk

Niemand heeft zo vaak op Pinkpop gestaan als Anouk (dit is de zevende keer). En terecht, want maar weinig muzikanten hebben zoveel verschillende genres uitgeprobeerd. Van rock, blues en reggae tot tegenwoordig ook de Nederlandstalige smartlap - bij Anouk klinkt het als nieuw. Ze is introvert in gedrag, maar gul aan expressie in haar stem. Zaterdag, 18.00