Recensie

Recensie Film

‘Huisdiergeheimen 2’ is even gemoedelijk als z’n voorganger

Animatie Als de mensen van huis zijn dansen de katten, de honden en alle andere huisdieren gebroederlijk op tafel in ‘Huisdiergeheimen 2’. Maar zoetsappig wordt de animatiefilm nooit.

De honden en katten in ‘Huisdiergeheimen 2’ hebben ze een geheel eigen leven als hun baasjes even niet kijken.
De honden en katten in ‘Huisdiergeheimen 2’ hebben ze een geheel eigen leven als hun baasjes even niet kijken. Beeld uit de film.

Aan het begin van Huisdiergeheimen 2 worden ze voor de zekerheid nog even opnieuw geïntroduceerd: Max, de lichtelijk misantropische en erg neurotische Jack Russell terriër, het opgewonden superheldenkonijn Snowball, de mega-arrogante kat Chloë en alle andere huisdieren uit een groot klassiek New Yorks appartementencomplex in Manhattan. Net zoals het speelgoed uit Toy Story hebben ze een geheel eigen leven als hun baasjes even niet kijken (wat ze dan ook nooit doen).

Huisdiergeheimen 2 is 100% een film die bij jonge kijkers zal aanslaan, maar de licht sarcastische toon van hun commentaren maakt de film nooit zoetsappig. Hoewel Max het grootste gedeelte van de film buiten de stad verblijft (er wordt een baby geboren in het gezin, en hij moet niet alleen zijn plaatsje delen, maar ook zijn substituutpapa-angsten overwinnen), blijft hij de onbetwiste hoofdfiguur uit deze tweede computeranimatie met het motto: als de kat van huis is dansen de muizen op tafel. Al is het in dit geval meer: als de mensen van huis zijn dansen de katten, de honden en alle andere huisdieren gebroederlijk op tafel en redden ze en passant een witte tijger uit de handen van een perfide Russische circusdirecteur. En Max haalt in zijn eentje een schaap uit een appelboom boven een ravijn (aangemoedigd door de stoere en coole herdershond Rooster - met bandanna! In het Engelse origineel met de stem van Harrison Ford).

Huisdiergeheimen 2 is even charmant en gemoedelijk als z’n voorganger, de animaties even aaibaar en artificieel tegelijkertijd. Alle aandacht die is gaan zitten in het realistisch maken van sets, decors en achtergronden, is verloren aan de dieren, die eruit zien alsof ze zo uit de schiettent op de kermis zijn gevallen.