Recensie

Recensie Theater

Een krachtig pleidooi om elkaar te bevragen

Recensie Theatermaker Laura van Dolron zocht mensen op, wier verhaal we niet vaak te horen krijgen. Ze maakte er de voorstelling ‘Wat we normaal niet horen’ van. Ruimte voor ‘small talk’ of ‘bullshit’ is er niet.

Muzikant Frank van Kasteren in de voorstelling ‘Wat we normaal niet horen’. Op de achtergrond zit Laura van Dolron.
Muzikant Frank van Kasteren in de voorstelling ‘Wat we normaal niet horen’. Op de achtergrond zit Laura van Dolron. Moon Saris

Theatermaker Laura van Dolron vroeg Het Zuidelijk Toneel om haar op pad te sturen, naar mensen wier verhalen we niet vaak horen. Het gezelschap stelde voor om bij een schaapherder langs te gaan. Een creatieve keuze, maar dan gaat Van Dolron toch liever voor ‘de clichés’. Sommige dingen kun je immers niet vaak genoeg horen. Ze bezocht een tbs-kliniek, een AA-bijeenkomst, een opvang voor dakloze illegalen en een hospice.

Wat we normaal niet horen is het ‘reisverslag’ van deze bezoeken. Van Dolron staat op de bühne met acteur Steve Aernouts en met één van de personen die zij het afgelopen jaar ontmoette, zoals Marcio da Silva, die zestien jaar geleden als vluchteling in Nederland terecht kwam. Muzikant Frank van Kasteren speelt ook mee, en vertolkt een aantal intiem-sfeervolle nummers.

Van Dolron hanteert haar welbekende ‘stand-up philosophy’-stijl, losjes en persoonlijk, maar gaat ook nadrukkelijk het gesprek aan. Wie is de held van jouw verhaal? Of wanneer sprak de duivel tegen jou? De gesprekken duiken meteen de diepte in, ruimte voor ‘small talk’ of ‘bullshit’ is er niet. Die luxe konden de mensen die Van Dolron sprak, zich ook niet permitteren. De antwoorden op de vragen passen te perfect in het voorstellingsverloop om spontaan te zijn; toch lijken veel uitspraken waarachtig. De ontboezemingen maken ook opvallend veel reacties los uit het publiek.

Uiteindelijk stelt Van Dolron dat we een voorbeeld zouden moeten nemen aan de aanwezigen bij AA-bijeenkomsten. Daar wordt goed geluisterd en volop geknikt. Mensen laten elkaar uitpraten en er zijn geen discussies, want voormalig verslaafden herkennen altijd wel iets in elkaars verhalen. Zo wordt Wat we normaal niet horen een krachtig pleidooi om elkaar te bevragen, om te luisteren naar de ervaringen van een ander zonder kritiek of tegenwerpingen. Dan zul je zien dat onze verhalen meer overlappen dan je misschien zou denken.