Recensie

Recensie Theater

De tirannie is in ‘Stallerhof’ verstikkend en zwartgallig

Theater In de regie van Yvonne van Beukering is het loodzware drama ‘Stallerhof’ nóg zwaarder. Anne-Chris Schulting speelt als dochter Beppie onweerstaanbaar knap.

Humor is ver te zoeken in ‘Stallerhof’.
Humor is ver te zoeken in ‘Stallerhof’. Foto Moon Saris

Stuurs, knoestig, geen woord teveel: zo zijn de personages in het boerendrama Stallerhof (1972) van de Zuid-Duitse schrijver Franz Xaver Kroetz. In hun wereld lijkt een echte wil niet te bestaan, de natuur is allesoverheersend sterk en met een kortaf „En dat is ’t” worden de levensvragen over dood en leven afgedaan.

De locatie in een duistere, naar koeienmest geurende stal is volmaakt voor dit beklemmende verhaal over het achterlijke meisje Beppie dat door boerenknecht Sjef (Martijn Crins) eerst liefdevol wordt bejegend met uitstapjes naar de dorpskermis en op de motor, en vervolgens zwanger raakt. In de regie van Yvonne van Beukering voor Afslag Eindhoven is het loodzware drama nóg zwaarder: humor is ver te zoeken en het rauwe naturalisme maakt dat je je als toeschouwer een voyeur voelt. Rogier Schippers en Marisa van Eyle vertolken het echtpaar Staller. De tirannie die ze over hun dochter voeren is verstikkend en zwartgallig. Daarom is het opmerkelijk hoe Anne-Chris Schulting als Beppie van haar rol een portret van trots maakt.

In 1991 speelde Hollandia dit locatietheater in de regie van Johan Simons met Jeroen Willems en Betty Schuurman in de hoofdrollen. Dat was een abstract-gestileerde versie, nu werkt de rauwheid haast claustrofobisch. Moeder Staller klopt op woedende wijze zeepsop om een abortus te forceren. Vader heeft zelfs de dood van hun minderjarige dochter in de zin. Zijn argument luidt kortaf: „Dat is iets tussen de Heer en mij”. Als Beppie dan uiteindelijk tóch een volgroeid kind draagt, dan gebeurt er iets fascinerends in Schultings spel: ze straalt, haar aanvankelijk monosyllabische zinnen klinken zangrijk. Die transformatie van ronddolend kind in het vuil van de stal naar iets engelachtigs is onweerstaanbaar knap.