Recensie

Recensie Muziek

Zelfs de vogels zingen mee op klassiek festival Oranjewoud

Festival In de Friese bossen bij Oranjewoud vond voor de achtste keer het Oranjewoud Festival plaats. Ook buiten de concertzaal blijkt klassieke muziek heel goed te passen.

Anne Sofie von Otter op het Oranjewoud Festival
Anne Sofie von Otter op het Oranjewoud Festival Foto Franca Klaus

„Mensen vragen me vaak, welk thema heeft het Festival nou?” zegt Oranjewoud Festival oprichter Yoram Ish-Hurwitz vlak voor hij de wereldberoemde mezzosopraan Anne Sofie von Otter aankondigt. „Dat klassieke muziek niet in een hokje past, denk ik.”

Lees ook hoe het Stegreif Orchester zich voorbereidde op het Oranjewoud Festival

In de rij staan voor muntjes en toiletten in verrijdbare wagens, en daarna in een tent luisteren naar livemuziek versterkt door grote boxen. Op een popfestival, ja natuurlijk, maar voor klassieke muziek blijft het toch even wennen. Een grootheid als Anne Sofie von Otter zie je tenslotte meestal in een concertzaal, niet bij stralend zonlicht in de Friese bossen bij Oranjewoud. Daar werd de afgelopen vijf dagen voor de achtste maal het gelijknamige klassieke muziekfestival gehouden. Von Otter was misschien nog wel het meest ‘klassieke’ programmaonderdeel die vrijdag. Na eerst nog even op te merken dat ze deze ‘windy’ setting niet helemaal had zien aankomen, zong ze alsof er altijd tientallen vogels vanuit het naburige bos met haar meezingen. Ze bood de afgeladen ‘zaal’ samen met het Amerikaanse Brooklyn Rider strijkkwartet een avond die aan alle hoge verwachtingen voldeed, met liederen van onder anderen Caroline Shaw, John Adams, Elvis Costello en Kate Bush.

Minder klassiek, maar vooral erg vermakelijk was het spel van de Noorse pianist Mathias Halvorsen eerder die dag. Met zijn ‘Well Prepared Piano’ (een samentrekking van Well temperament – welgetempereerd, en John Cages Prepared Piano) zaagt hij knap aan de stoelpoten van de eeuwige vraag ‘mag je Bach spelen op een moderne concertvleugel?’ Als een scheikundeleraar die proefjes toont aan een klas, mengde hij zijn flesje Bach met satéprikkers, afplaktape, elastiekjes, kwasten en zelfs vibrators. Het resultaat is een vleugel die verrassend veel weg heeft van een luid klavichord. Wanneer een eerste toeschouwer ongegeneerd een foto komt maken van tientallen op de snaren op en neer dansende pingpongballen, is het hek van de dam. Nog terwijl Halvorsen geconcentreerd de laatste delen van zijn selectie uit Das wohltemperierte Klavier speelde, dromde zijn publiek al bij bosjes naar voren om goed in de vleugel te kunnen kijken.

Pas toen de schemering viel, toonde harpist Remy van Kesteren hoe goed klassiek in de buitenlucht van een festival kan passen. Met stukken van zijn jongste album Shadows, zijn Robot Orchestra (bestaande uit huis-tuin-en-keukenartikelen zo vermaakt en geprogrammeerd om geluid te maken) en een lichtshow van kunstenaar Jurjen Alkema op de achterliggende bosrand, trok hij het publiek in enkele tellen moeiteloos mee zijn muzikale ‘droomwereld’ in, om ze een uur later pas af te zetten in het met sterren bezaaide duister.