Recensie

Recensie Muziek

The Eagles klinken glad en bedaagd

Recensie The Eagles geven twee concerten in de Ziggo Dome. Maar de Californische popveteranen missen de magie van hun classic rock.

The Eagles, zaterdag in de Ziggo Dome
The Eagles, zaterdag in de Ziggo Dome Foto Andy Zuidema / Hollandse Hoogte
    • Jan Vollaard

„Dit nummer is uit 1974”, sprak Don Henley aan het eind van twee en een half uur classic rock met een gouden randje. „Sommigen van jullie leefden toen al.”

Het digitale tijdperk heeft The Eagles geen windeieren gelegd. Sinds de Recording Industry Association of America in 2013 bepaalde dat streams en downloads meetellen voor de albumverkoop heeft de compilatie Eagles: Their Greatest Hits 1971-1975 met 38 miljoen verkochte exemplaren Michael Jacksons Thriller (33 miljoen) ingehaald als best verkochte album aller tijden in de VS.

Opvallend is dat The Eagles al 25 jaar geen nieuwe muziek van blijvende waarde meer uitbrachten en dat hun allergrootste kraker ‘Hotel California’ (uit 1976) niet eens op het betreffende album staat. Stokoude songs als ‘Take It Easy’ en ‘Best of My Love’ bepalen hun marktwaarde en fanbase. Geliefd maar ook gehaat zijn ze, zoals vastgelegd in de beroemde scene uit The Big Lebowski waarin The Dude (Jeff Bridges) zijn taxichauffeur sommeert een ander radiostation te zoeken wanneer ‘Peaceful Easy Feeling’ uit de speaker klinkt. „I fucking hate The Eagles”, zucht The Dude katerig. Waarop de Afro-Amerikaanse chauffeur hem de taxi uit smijt.

Anno 2019 is het een wonder dat The Eagles tweemaal in de Ziggo Dome staan. In 1980 verklaarde Don Henley dat de uiteengeklapte band pas weer zou gaan toeren „als de hel bevriest”. Het album Hell Freezes Over paste daar een mouw aan. Sinds 1994 is de groep uit Los Angeles weer operationeel, in een drastisch gewijzigde bezetting met zanger en drummer Henley als enig oorspronkelijk bandlid. Bernie Leadon en Randy Meisner gingen al snel, Joe Walsh en Timothy B. Schmit kwamen. Het vertrek van Don Felder en de dood van Glenn Frey in 2016 maakte vervanging noodzakelijk. Zoon Deacon Frey en countryveteraan Vince Gill vullen het gat, zo goed en zo kwaad als het kan.

De samenzang van vijf mannen op een rij is een mooi kunstje, maar echt als de Eagles klonk het pas toen Henley zijn schorre blanke soulstem liet horen in ‘Witchy Woman’ en het onverwoestbare ‘Hotel California’.

De countryrockbeginselen werden aangehaald in ‘Take It Easy’ en ‘Peaceful Easy Feeling’ met Deacon Frey als leadzanger. De 26-jarige Frey Junior erfde zijn stem van pa maar is een nogal bleue podiumpersoonlijkheid die zingt met de ogen dicht. Uitgesproken zijig werd het in ‘Tequila Sunrise’. De zalvende stem van Vince Gill maakte de toch al gepolijste sound van The Eagles nog gladder. Tussen klassiekers als ‘One of These Nights’ en ‘Life in the Fast Lane’ werd er veel teruggevallen op de gedateerde jaren zeventig rock van gitarist Joe Walsh en zijn voicebox, het snerpende effect van gitaarnoten die via een slang in de mond vervormd worden. Peter Frampton werd er ooit beroemd mee maar bij Walsh klonk het oubollig.

Er kriebelde iets, want oude magie heeft plaatsgemaakt voor pragmatisme. Zangers Vince Gill en zelfs de al 42 jaar meedraaiende Timothy B. Schmit zijn het oude Eagles-repertoire onwaardig. Het doet pijn, maar er bestaan coverbands die deze muziek meer recht doen.

Aangepast op 4 juni 2019: De zinsnede dat The Eagles al in 25 jaar geen nieuw materiaal uitgebrachten is aangepast. De recensent bedoelde dat de Eagles ‘al 25 jaar geen muziek van blijvende waarde meer uitbrachten’. In 2007 verscheen de dubbel cd ‘Long Road Out Of Eden’ met nieuwe liedjes. Maar daarvan werd op het concert niets gespeeld.