Recensie

Recensie Muziek

Op festival voor de oudere popliefhebber draait het om muzikaliteit, niet om franje

Best Kept Secret Charlotte Gainsbourg was een sensatie, op de eerste dag van het uitverkochte Best Kept Secret festival in de Beekse Bergen. Ook hoofdact Bon Iver gaf een enerverende show.

Bon Iver was vrijdag de hoofdact op Best Kept Secret
Bon Iver was vrijdag de hoofdact op Best Kept Secret

Tot nog toe gold de Franse zangeres Charlotte Gainsbourg als een moeizame live-act. Ze was vaak statisch en ongemakkelijk. Maar de Gainsbourg die vrijdag op Best Kept Secret optrad, bleek een sensatie. Tussen door neon verlichte raamkozijnen, stonden Gainsbourg en haar vijf in het wit geklede muzikanten. Gainsbourg heeft een herkenbare onnadrukkelijke manier van zingen; de lage klanken lijken haar als met tegenzin te ontsnappen. Ondertussen zorgden gitaar en keyboard, dankzij het effect van Moog-synthesizers, voor een suizend geluid, als een milde storm die haar woorden voortstuwde. Gainsbourg zat eerst achter haar keyboard maar werd al beweeglijker, aangemoedigd door haar mannelijke collega-zanger. Naast elkaar, de microfoon losjes in de hand, vielen ze op door hun gereserveerde, Abba-achtige presentatie.

Publiek op Best Kept Secret Foto ANP KIPPA/ PAUL BERGEN

Het driedaagse Best Kept Secret, dit jaar voor de zevende keer gehouden in Beekse Bergen, Brabant, leverde vrijdag en zaterdag al twee prachtige dagen. Het uitverkochte popfestival bleek afwisselend en breed geprogrammeerd. Van de muziekgenres ontbrak alleen hiphop, waarschijnlijk omdat het festival zich richt op de iets oudere popliefhebber. Die oudere liefhebber werd getrakteerd op een aantal - heropgerichte - Britse jaren negentig-bands, zoals Primal Scream, Spiritualized en Stereolab. De laatste twee speelden hun gospelrock (Spiritualized) en lounge-pop (Stereolab) secuur. Maar Primal Scream, ooit geliefd om hun liederlijke dancetracks, viel tegen. Al leek zanger Bobby Gillespie, met zijn zuurstokroze kostuum en spijkerdunne silhouet, nog op zijn vroegere verschijning, de band was geheel vernieuwd en speelde zo vlak dat een nummer als ‘Higher Than The Sun’ niet meer herkenbaar was.

Op dit festival werd doorwrocht gemusiceerd, het draaide hier om muzikaliteit en niet om franje of kostuums. De zeven leden van het voorheen zo chaotische Britse Fat White Family schijnen onlangs te zijn gestopt met het gebruik van geestverruimende middelen. Nu timmeren ze een hecht rockbouwsel, dat soms dreint en soms blikkerig dansbaar wordt.

Justin Vernon alias Bon Iver gaf tijdens de invallende duisternis een mooie lichtshow

Justin Vernon alias Bon Iver, hoofdact op de vrijdag, heeft een grillig carrièreverloop en al even grillige live-reputatie: hij zegt nogal eens af. De zanger bereikte in 2007 een groot publiek met zijn album over verloren liefde, For Emma, Forever Ago (2007), in akoestische folkstijl. Sindsdien streeft hij naar andere, elektronische uitingsvormen. Het was spannend of en hoe Bon Iver zich hier zou presenteren. Maar hij was er, inclusief bandana en koptelefoon, en vijf virtuoze instrumentalisten. Op het hoofdpodium, tijdens de invallende duisternis, met een mooi schaduwrijke lichtshow, wist Bon Iver eindelijk zijn twee uitersten samen te brengen: zijn (akoestische) rock verpakt in elektronisch experiment, dat drastisch wordt doorgevoerd. Terwijl twee drummers woest drumden, combineerde Vernon zijn prachtige hoge stem met het vervlakkende roboteffect van autotune. Zo zoekt hij naar ‘nieuwe’ expressie van zijn toch al rijke stem. Het werd vervreemdende muziek, van een onderzoekende artiest die soms bij schoonheid belandde door juist compromisloos te zijn: in het door overstuurde bassen dreunende ‘10dEAThbREasT’ waren de contradicties enerverend.

Lees ook het interview met de Amerikaanse band Big Thief

Het programma bood een rijke afwisseling aan sekse en gender, met zowel veel vrouwelijke artiesten, als artiesten die zich als man én vrouw identificeren. Onder die laatsten viel de geweldige Yves Tumor, een Amerikaanse artiest die regelmatig van stijl wisselt, en hier een van de hoogtepunten was. Zijn huidige vorm is niet extreem experimenteel of luidruchtig punk. Met zijn vier muzikanten creëerde Tumor een eigen versie van dansbare rock, dankzij een fantasievolle drummer, een psychedelische gitarist en een laag effecten die een stortbui of gierende wind suggereerde. De extravagante Tumor die zijn in slangenprint gestoken lange benen elegant opvouwde of wild heen en weer sprong, zingt als een discodiva. Maar uiteindelijk is zijn dansmuziek net zo duister als die van Charlotte Gainsbourg, een dag eerder.

Gainsbourg zong liedjes als ‘Lemon Incest’ en ‘Heaven Can Wait’, die ze eerder zong met vader Serge of zanger Beck. Ze was een aangename verrassing, de zowel Frans als Engels zingende zangeres die de zwoele grooves met een zuchtje verleiding in de genen vastgeklonken heeft zitten.