Opinie

    • Wilfried de Jong

Met zijn blote bastje tussen de grote fans

Wilfried de Jong

Na afloop van de finale zag ik op de tribune tussen volwassen supporters van Liverpool een jongetje staan. Hoe oud was hij? Acht, negen jaar misschien. Zijn club was net de beste van Europa geworden. Beneden op het veld krijsten en huilden spelers die hij ongetwijfeld allemaal bij naam kende. Ze hadden net in het stadion Metropolitano in Madrid de Spurs met 2-0 verslagen.

Het jongetje had zijn rode shirtje uitgedaan en hield het keurig beet, alsof het aan de waslijn hing om het angstzweet te laten verdampen.

Het ongeloof stond op het bleke bekkie. Om hem heen was iedereen uitzinnig; overal geschreeuw, gezang, vlaggen en sjaals. En rood aangelopen koppen. Deze orgie direct na afloop leek aanvankelijk een maatje te groot voor zijn jongensbrein.

Een draak van een wedstrijd was het geweest.

Liverpool en de Spurs hadden een betonnen muur over de breedte van het veld gestort. Er mocht geen muisje door. Het was typerend dat een verdediger – Virgil van Dijk – na afloop tot man van de wedstrijd werd verkozen, terwijl er een keur aan steraanvallers op het veld stond: Mané, Son, Salah en Kane.

Het was voetbal op z’n saaist. Stroef, niet secuur, een langzaam tempo, weinig wervelende solo’s.

In Nederland zal met melancholie naar de finale gekeken zijn. Had Ajax maar… Maar de Ajacieden zaten in gewone kleren voor de buis en moesten toezien hoe twee Engelse elftallen maar één ding wilden: ten koste van alles winnen. De schoonheid van het spel deed er niet toe.

Het mooiste voetbalmoment was te zien in de pauze tijdens een commercial voor het WK vrouwen. In het filmpje wordt een meisje in een vol stadion letterlijk bij de hand genomen door sterspeelster Lieke Martens. Als in een voetbalsprookje vliegt ze over het veld, ze schiet zelfs een keer tegen de bal. Dit is wat ze later ook wil; lekker voetballen.

In Madrid stierf het van de dromen.

Georginio Wijnaldum is voor het winnen van deze beker ooit op voetbal gegaan en zijn collega Virgil van Dijk kon na afloop niet al te veel uitbrengen: „Dit is ongeloof, ik kan mijn gevoel nauwelijks onder woorden brengen.”

Trainer Jürgen Klopp had van tevoren beter nagedacht wat hij zou doen als Liverpool de beker voor de zesde keer in de clubhistorie zou winnen. Grijnzend stond hij voor de camera en kwam met een aangepaste versie van een hitje van Salt-n-Pepa, uit 1990 alweer: „Let’s talk about six, baby!”

Maar ook met lelijk spel win je voor eeuwig zieltjes. Jonge zieltjes die voor het eerst een belangrijke overwinning proeven.

Dat onschuldige blote bastje tussen al die grote fans. Het Liverpoolshirt naar zijn lievelingselftal gericht. Met opengesperde mond het clublied You’ll never walk alone meegalmen.

Wat dat Engelse jongetje op die zwoele zaterdagavond in een vol stadion meemaakte, was een droom voor het leven.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.