Opinie

    • Marcella Breedeveld

Geen groot nieuws, wel belangrijk om over te schrijven: mantelzorg

NRC schrijft natuurlijk veel over nieuws, maar we zijn er ook om over onderwerpen te schrijven die veel lezers raken. Bijvoorbeeld: mantelzorg.

Foto Merlin Daleman

Op de redactie praten we veel en graag over grote nieuwsontwikkelingen en daar hadden we de afgelopen week ook voldoende aanleiding voor: de Europese Verkiezingen, de definitieve aankondiging van het vertrek van de Britse premier Theresa May en de staking in het openbaar vervoer waardoor afgelopen dinsdag Nederland massaal ging carpoolen, fietsen of thuiswerken.

Maar NRC is er ook om ontwikkelingen te beschrijven die niet direct groot en onverwacht nieuws zijn, maar die wel heel veel lezers raken. Bijvoorbeeld dat zo’n vier miljoen Nederlanders meer of minder structureel zorg verlenen aan een familielid, vriend of buur. Collega’s Enzo van Steenbergen en Frederiek Weeda tekenden van 107 gevallen hun persoonlijke ervaringen op. De reacties van lezers onder het artikel leverden nog vele extra voorbeelden op.

Natuurlijk, van die vier miljoen mensen – mantelzorgers in het jargon – is niet iedereen de hele week met hulp bezig. Soms gaat het om een wekelijks praatje, om ondersteuning bij het invullen van de belastingpapieren, om een ritje naar de huisarts of het ziekenhuis. Maar, zoals ook in de podcast Vandaag te beluisteren viel: er is bijna altijd sprake van een glijdende schaal. Zeker bij de zorg voor zieke partners of ouders staat het leven in het teken van de ander. En ook als de mantelzorger even niets hoeft te doen, is er het voortdurende schuldgevoel. Doe ik wel genoeg? Mag ik wel genieten van mijn eigen leven?

Van de politiek krijgen de mantelzorgers naar hun eigen gevoel bitter weinig steun. Eerder het omgekeerde: in Nederland is de afgelopen decennia door de overheid veel nadruk gelegd op arbeidsparticipatie, waarbij mannen én vrouwen zo’n vier dagen per week werken. Maar diezelfde overheid hevelde in dezelfde periode heel veel zorgtaken weer over naar de burgers. Is de combinatie van werk en kinderen net een beetje in rustiger vaarwater terechtgekomen, dan slokt de zorg voor ouders in toenemende mate de aandacht op. Het Sociaal en Cultureel Planbureau meldde het al eerder dit jaar.

Maar wat als je, ondanks de druk van de overheid, niet in de rol van mantelzorger schiet? Dat is een groot taboe. Het Commentaar stelde begin dit jaar al dat gedwongen vrijwilligheid voor alle betrokkenen de slechtst mogelijke uitkomst is.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.