Brieven

Brieven 1/6/2019

Opstand Soedan

Verzetsbeweging

Van de week schreef Koert Lindijer het artikel: De magie van de volksopstand in Soedan is weg (28/5). Wij zijn net terug uit Khartoem, Soedan en hebben gezien dat, anders dan wat de correspondent schrijft, mensen vrijheid hebben geproefd en deze niet zomaar weer opgeven.

Lindijer schrijft terecht dat onderhandelingen tussen de militairen en de burgers, die sinds de val van president Al-Bashir praten over de overdracht van de macht aan de burgers, zijn vastgelopen. Vorige week echter riep de belangrijkste spreekbuis van de protesterende burgers in Soedan, de ‘Sudan Professionals Association’, op tot een algehele staking op 28 en 29 mei. Mensen in heel Soedan hebben daar massaal gehoor aan gegeven: banken, energiebedrijven en het vliegveld lagen allemaal plat.

Ondertussen zitten nog steeds duizenden mensen dag en nacht, ondanks de hitte en de Ramadan, voor het hoofdkwartier van het leger, vastbesloten om echte verandering te bewerkstelligen in hun land. De spontane volksopstand is veranderd in een breed gedragen geweldloze verzetsbeweging. De voor velen nieuwe ervaring van vrijheid en saamhorigheid geeft hoop voor de toekomst, waarvoor mensen bereid zijn hun leven op het spel te zetten.

Dat is geen magie, maar het resultaat van volhouden en hard werken onder de extreem moeilijke omstandigheden van een militaire dictatuur.

Recensies

Voer tien ballen in

Afgelopen woensdag, 29 mei, was het weer zover in de filmbijlage: vijf van de zes filmrecensies kregen drie ballen. Ik begrijp dat uw recensenten vaak in het midden (niet heel goed, niet heel slecht) uitkomen, maar dit wordt nietszeggend. Los van de discussie of er überhaupt ballen (of elders sterren) moeten worden gegeven, zou ik willen voorstellen het voorbeeld van De Telegraaf te volgen. Daar viel me op dat ze ook aan halve sterren doen, waardoor er in plaats van vijf, tien mogelijkheden zijn. Een goed idee voor een krant als NRC, die de nuance zegt te zoeken, toch?

Studiekeuze

Arts is meer dan IQ

Als scholier is het de bedoeling om na de middelbare school een studie te kiezen. Tegenwoordig zijn veel studies ‘numeri fixi’-studies, zoals geneeskunde. Je moet toetsen maken, gesprekken voeren, een goed cv hebben. En het liefst hebben ze dan ook nog dat je gemiddeld een acht hebt. Maar wat heeft dit te maken met een goede arts? Natuurlijk moet je inzet hebben, ervoor willen gaan en een bepaald intellectueel niveau hebben. Toch vind ik hoe de selectie nu is niet juist. Alleen de slimsten van de slimsten worden uitgekozen: de mensen met de hoogste cijfers en degenen die de toelatingstoets het beste maken. De nadruk wordt enkel gelegd op intelligentie. Maar dokter-zijn is veel meer dan dat. Je moet inzicht en empathie hebben, maar ook tegen druk kunnen. Bij open dagen wordt hier naar mijn mening te weinig over verteld. Mensen weten niet goed waar ze voor kiezen. Ik vraag me af of we altijd de juiste mensen kiezen met de methodes die nu gebruikt worden. Een goede arts zijn is veel meer dan alleen het hebben van een IQ van 150.

Gaswinning Groningen

Meer dan een bevinkje

Opnieuw weet men het in de rest van het land beter: Groningers moeten niet zo zeuren. Dr. Terleth uit Borculo meldt in een ingezonden brief (Brieven: Een bevinkje klopt toch?, 29/05) dat het toch echt maar om een ‘bevinkje’ ging, die dag in Westerwijtwerd. Dat er inmiddels 2875 schadegevallen gemeld zijn en in veertien gevallen acute maatregelen genomen moesten worden om panden te behouden vermeldt hij er niet bij. Inderdaad: vergeleken met rampzalige aardbevingen elders op de wereld stelt 3,4 op de Schaal van Richter niet zoveel voor. Maar wie hem gevoeld heeft en wie er schade van ondervindt zal er vast anders over denken. Zo’n ‘bevinkje’ vindt plaats op 3 kilometer diepte en in vrij slappe Groningse klei: dat laatste maakt dat je letterlijk op je grondvesten staat te schudden. Of werd het dorp Borculo in augustus 1925 slechts door een ‘stormpje’ overvallen, waarbij ‘slechts’ vier doden en 80 gewonden vielen? Moeten er in Groningen eerst gewonden en doden vallen, voordat dr. Terleth het over een beving gaat hebben?

Japke-d. vraagt door

Bank in de samenleving

Ik las deze week het interview van Japke-d. Bouma met Wiebe Draijer, de topman van Rabobank (De baas van de Rabobank krijgt soms jeuk van zijn eigen jargon, 28/05). De heer Draijer geeft aan dat hij vindt dat de bancaire sector dichtbij de samenleving moet staan. Dat verbaast me enigszins: is het bedrijfsleven geen deel van het samenleven?