Recensie

Recensie Muziek

Stadionkoning Marco Borsato laat De Kuip dampen

Marco Borsato is inmiddels 52 maar weet nog steeds feilloos welke knoppen hij moet indrukken voor een enthousiasmerend gevoel.

Marco Borsato in De Kuip, Rotterdam
Marco Borsato in De Kuip, Rotterdam Foto Bart Heemskerk
    • Amanda Kuyper

Het was alweer een tijd geleden dat er concerten klonken in de Rotterdamse Kuip. Eens waren de stadionshows van David Bowie, Bruce Springsteen, Madonna, Michael Jackson en Prince er legendarisch, maar Kane en Doe Maar vulden het voetbalstadion voor het laatst in 2008.

Ook Marco Borsato heeft een geschiedenis met De Kuip, met concertreeksen in 2002 en 2004. Vijftien jaar later staat Borsato er opnieuw. 52 jaar is hij inmiddels, levenslustig en onverminderd populair getuigde vijf shows voor 240 duizend bezoekers.

Stadionconcerten: laat dat maar aan Borsato over, of het nu in De Kuip is of in de Gelredome of de Ziggo Dome, voor zijn Symphonica in Rosso-reeksen. Als altijd legt Borsato een vergrootglas op gevoelens in zijn dramatische ballades, en kleurt hij emoties in uitzinnige meezingers. Borsato weet feilloos welke knoppen hij moet indrukken voor een enthousiasmerend gevoel. Vanaf het moment dat hij ‘Binnen’ zingt, staat De Kuip aan. ‘Dromen zijn bedrog’ is, in een fris zwoeler arrangement, meteen ook een bevrijdende meezinger.

Borsato in de Kuip, met onder meer 1000 vierkante meter aan led-schermen en een installatie van het zwaarste soort dat kan wedijveren met internationale topproducties, is zonder meer groots. De catwalk tussen zijn publiek is lang. Confetti en vuurwerk ploffen logisch, vuren branden op het podiumdak. En Borsato is, staand tussen zijn bandleden voor de videowalls, een gulle en licht nostalgische entertainer.

Enkel Borsato, is dat nog genoeg? In deze tijd niet meer, denkt hij zelf, en benaderde jongere artiesten voor de duetten. Zo zingt Maan het door Trijntje Oosterhuis beroemd geworden deel in ‘Wereld zonder jou’ en heeft Diggy Dex een diepere rap voor ‘Wat Zou je Doen’. Maar de vele adempauzes in de show waarin André Hazes en rapper Lil’Kleine ook hun eigen hits mogen brengen, doorbreken ook het Borsato-‘gevoel’. De sfeer is goed, dus wie zit er op te wachten? Al schudt rockband Di-Rect de energie toch wel lekker op na een wel heel zeurderig ballade-blok. En is de euforie die dj Armin van Buuren met zijn dance-set op het veld teweegbrengt wonderbaarlijk groot.

Maar Borsato heeft het eigenlijk allemaal niet nodig, al is ook de gezwollen cross-overhit ‘Hoe het Danst’ die hij brengt met Van Buren en Davina Michelle - allen op een lift boven het publiek - een fijne bonus. Maar maximaal uitpakken met zijn onverwoestbare emo-pop kan Borsato ook prima zelf. Tegen het einde, als de beeldende projecties knallen in de schemer bij ‘Rood’, ‘Vrij Zijn’, ‘Afscheid nemen bestaat niet’ (met Hazes) en ‘Waarom Nou Jij’ klinkt een dampende Kuip als één groot koor.