Opinie

Rebel

Ik zat dus vier dagen met drie vrienden in een huisje op een berg in Frankrijk. Er was daar wijn, er was eten en er waren ligstoelen waaruit we ons zo nu en dan ophesen om naar de wc te gaan. Thuis leefde ik ook met vier, maar toch was het een wereld van verschil. Het was voor alle partijen goed dat ik even in een gezelschap verkeerde waar ze niet totaal gefocust waren op mijn doen en laten.

Het was fijn om ongestoord een boek te lezen of een boterham te eten.

Om op een boterham te mogen kauwen.

Überhaupt om te kunnen eten wanneer je honger had.

Toen ik een keer een kopje koffie had laten staan werd dat zonder commentaar door iemand in de vaatwasser gezet. Huh? Ging dat niet tegen afspraken in die ik zelf nooit gemaakt heb? We gooiden gebruikte handdoeken in een mand in de badkamer, en daar lagen ze dan een dag later nog in. Als de mand vol was leegde iemand die in de wasmachine. Ze werden er niet uitgehaald om te controleren of ze wel vaak genoeg gebruikt waren. Ik bleek niet de enige die thuis de was niet mag doen. Een van ons had het één keer geprobeerd, maar toen was de wasmachine uitgezet omdat ze iets wits tussen de bonte was meende te hebben gezien. Het was het waszakje, even zo goed was hij niet goed bij zijn hoofd.

Ik vertelde dat ze ’s nachts liever niet heeft dat ik adem, dat ze daarom van die gele dopjes in haar oren duwt, maar dat ze desondanks alles hoort. En dat ik geen thee durf te drinken op de nieuwe, grijze bank. Een vriend had thuis expres een kras gemaakt op hun dure witte vloer ‘om maar van die spanning af te zijn’.

Op een avond stond een van mijn vrienden plotseling in zijn ondergoed in de keuken. Hij had geen last van het geklets van de rest. Welnee, hij lag in zijn kamertje naar een Netflix-serie te kijken en had honger. Met een stokbrood vol kaas en ham vertrok hij weer. Ik vroeg me hardop af hoe het met mij zou aflopen als ik ’s nachts in bed een tosti zou gaan eten. Met de lamp aan!

Na thuiskomst deelde ik deze fantasie met de vriendin, ik dacht haar gerust te stellen, maar ze had al wel in de gaten dat mijn wilde jaren voorbij waren. Wat de stemming ook niet vooruithielp was het souvenir, een met chocoladepinda’s gevuld Eiffeltorentje, dat ik voor haar had meegenomen.

Alleen een echte rebel durft zoiets.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.