Recensie

Recensie Film

Een zieke sfeer in het ziekenhuis

Documentaire Als patiënt zou je niet graag in dat Parijse ziekenhuis liggen.

    • Sander Voormolen

Als je Burning out hebt gezien, dan zou je als patiënt niet graag in dit ziekenhuis liggen. Er hangt een benauwde sfeer onder de 250 mensen die werken in de 14 operatiekamers van het prestigieuze Hôpital Saint-Louis in Parijs. „Hoe is het mogelijk dat op de plek waar mensen voor andere mensen zorgen hun werk zelf de ziekteverwekker kan zijn?”, vraagt de Belgische documentairemaker Jérôme Le Maire zich af. Hij laat de kijker van binnenuit ervaren hoe het werkklimaat in het ziekenhuis is verziekt door de toegenomen prestatiedruk.

Le Maire dompelt de kijker vanaf het begin onder in de chaos op de operatieafdeling, zonder uitleg over wat de problemen zijn of wat de rol is van de personeelsleden die in beeld komen. De hersenen van de kijker moeten op volle toeren meedraaien om het overzicht te krijgen. In combinatie met de snelle montage versterkt dat het gevoel van de maalstroom waarin iedereen op de afdeling vermorzeld dreigt te worden.

De operatieplanning is een chaos, dagelijks moeten er operaties uitgesteld worden. Er zijn voortdurend conflicten over verantwoordelijkheden en prioriteiten. Een chirurg vertelt zuchtend dat hij geen plezier meer heeft in zijn werk, hij doet het alleen nog voor het geld. Verpleegkundigen zeggen dat ze niet voor vol worden aangezien. De stress treft iedereen op de afdeling.

De oplossing van het ziekenhuismanagement is stuitend: ze laten een audit doen om te kijken waar het misgaat. De uitkomst is dat er in de ochtend efficiënter gepland kan worden, geen woord over het werkklimaat. Lamgeslagen hoort het personeel het aan, en niemand durft er echt iets tegenin te brengen.

Burning out is indringend en beklemmend. Het is een grote verdienste van Le Maire dat hij na lang aandringen toestemming kreeg om dit filmdocument te maken. Voordat hij met zijn camera het ziekenhuis in ging heeft hij al een jaar met het operatiepersoneel meegelopen, om vertrouwen te winnen en ze goed te leren kennen. Dat werkt, de aanwezigheid van de camera speelt geen rol meer, zelfs niet als Le Maire tijdens het filmen vragen stelt aan mensen.