Recensie

Recensie Muziek

Romano is een meester van uiterlijke en artistieke transformatie

Recensie Daniel Romano put uit veel verschillende artistieke gedaanten. Maar diep in zijn eclectische mix van stijlen huist een solide basis van countryrock.

Daniel Romano bij een optreden in Brugge.
Daniel Romano bij een optreden in Brugge. Foto Alex Vanhee.

Bij Daniel Romano weet je nooit vooraf wat je krijgt. Wordt het de countryzanger van zijn album Come Cry With Me (2013), de beatnik uit de tussenliggende fase of de wildbehaarde studiokluizenaar van zijn veelzijdigste plaat Mosey? Romano is een meester van uiterlijke en artistieke transformatie. Op zijn meest recente album Finally Free is de Canadese kameleon een ambitieus singersongwriter, die zijn folkachtige liedjes niet zelden laat exploderen in een dramatisch crescendo met hemelbestormende zang.

Op zijn huidige tour put Romano uit al die artistieke gedaanten. Met zijn compacte band zoekt hij het snijvlak tussen de explosieve rock van The Who anno 1966 en de elektrische Bob Dylan van halverwege de jaren zeventig. Diep in Romano’s eclectische mix van stijlen huist een solide basis van countryrock. Hij brengt het met een Dylaneske sneer en een dynamiek die niets te maken heeft met het brave conformisme van de country. ’Love’ wordt ‘Luuuuuuv’ als Romano het woord in de microfoon spuwt. Verwacht van deze dandy met pornosnor en koket sjaaltje om de nek geen romantische bespiegeling: de liefde is een strijdtoneel waarop harten vertrapt worden.

In hoog tempo jaste het viertal met Romano’s wild roffelende broer Ian op drums de zeventien songs er doorheen. ‘The Long Mirror of Time’ draafde voort in een pittig walstempo en de rumoerige finale van ‘Sucking the Old World Dry’ klonk atonaal en psychedelisch. Romano is zo productief dat hij tussen zijn reguliere platen door alweer twee albums voltooide die hij alleen digitaal beschikbaar maakte. ‘Modern Pressure’ en ‘Nerveless’ deden niet onder voor zijn bekendere werk, als songs met de urgentie van vergeten rockklassiekers. Stilstand is achteruitgang voor Daniel Romano; zijn muziek past hem als elk nieuw jasje dat hij aantrekt.