Opinie

Leer de volksvijand kennen, dat helpt

Dat Kick Out Zwarte Piet nu ook officieel geen extremistische, laat staan terroristische organisatie is, maakt voor de beeldvorming over hem weinig uit, denkt

Protest bij de intocht van Sinterklaas in Eindhoven in 2018.
Protest bij de intocht van Sinterklaas in Eindhoven in 2018. Foto Rob Engelaar/ANP

Op sociale media word ik dagelijks weggezet als een geweldadige zwarte man. Als je mijn naam googelt ga je het bijna geloven. Familie en vrienden vragen mij tevergeefs om te reageren. Ik weiger. Wat voor zin heeft het om online mijn menselijkheid te bediscussiëren? Het maakt niet uit wat ik denk en voel. Het maakt niet uit dat mijn ouders hun best gedaan hebben een respectvol en betrokken mens groot te brengen. Een aanzienlijk deel van mijn landgenoten is er, nog voor zij mij ontmoet hebben, van overtuigd dat ik een volksvijand ben.

Dit land is bang voor anti-zwarte piet activisten. Niet dat wij werkelijk een gevaar vormen voor de openbare orde, maar we houden het land wel een spiegel voor. Eén die meer laat zien dan de gezelligheid. De naam Kick Out Zwarte Piet (KOZP) boezemt angst in, diepe angst in de harten van zogenaamde liberale geesten en verdedigers van het vrije woord. Politici en burgemeesters grijpen zelden in als (extreem-)rechtse groeperingen en boze witte ouders ons belagen, maar grijpen naar hun hart als de naam KOZP valt tijdens een B&W-vergadering. Ze zijn banger voor antiracisten, dan voor racisme zelf.

De black panters bestreden staatsterreur, ze bedreven het niet

Deze angst past in een traditie van de angst voor vreedzame zwarte activisten die strijden voor rechtvaardigheid en positieverbetering. Neem bijvoorbeeld de Black Panthers in de jaren 60 in Amerika. Een groep jonge zwarte mensen die in opstand kwam tegen de staatsterreur in de zwarte gemeenschap. Dat deden ze met rechte rug. In koor riepen witte mensen dat het terroristen waren. Wat de geschiedenis zichtbaar heeft gemaakt, is dat de Black Panthers politie-terrorisme en staatsterrorisme bevocht in plaats van dat ze het zelf bedreef. Ze verzorgden basale behoeften zoals ontbijt, zorg en educatie in de zwarte gemeenschap. Maar volgens de witte geschiedenisboeken zijn zij nog altijd terroristen. Net als Mandela en Martin Luther King ooit waren.

Terug naar Nederland. Wij zijn volgens ingewijden – Jenny Douwes, rechtse blogs en politici, de Telegraaf, huisactivist Wierd Duk – het gevaar. Want in 2014 tijdens de landelijke intocht in Gouda werden er kinderen vertrapt door activisten en uitgescholden. „Je bent een racist”, werd geroepen naar kleine kinderen en hun ouders. Zo berichtten de Telegraaf en PowNed in elk geval – andere kranten, waaronder deze (Controverse rond Zwarte Piet: hooligan-aanpak blijkt effectief, 17/11/2014), namen het klakkeloos over. Dat er van deze aantijgingen niets waar is, daar kwamen de redacties pas later achter. Een rectificatie in deze krant volgde, maar de schade was al berokkend. De opvolgende jaren werden snelwegen geblokkeerd en moesten wij eieren, bierblikken, bananen en apengeluiden trotseren, naast doodverwensingen en fysieke aanvallen. Ikzelf moet regelmatig worden beveiligd. Tot nu toe werd dit allemaal vergoelijkt door een vermelding van KOZP in Dreigingsbeeld Terrorisme in 2017 door het Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV).

De schade was al berokkend

Vorige week woensdag maakte het NCTV echter, na een klacht van ons, bekend dat ze Kick Out Zwarte Piet nooit als een „links-extremistische, laat staan terroristische organisatie” heeft willen bestempelen. Die opheldering hadden wij en iedereen die Kick Out Zwarte Piet een warm hart toedraagt echt niet nodig.

NCTV: Kick Out Zwarte Piet is geen extremistische organisatie

Sinds 2011 geef ik gastlessen en presentaties over racisme en Zwarte Piet bij overheidsinstellingen, bedrijven en op scholen in het land. Er is geen plek in de provincies waar ik weg ging zonder te horen: „Mijn beeld over jou is bijgesteld.” Door ontmoetingen, wordt het gemeenschappelijke zichtbaarder en ontstaat er ruimte om elkaar beter te leren kennen.

Dit is de reden dat ik niet in gesprek ga over mijn zijn en intenties online. De mensen die mij kennen, of ooit hebben ontmoet, kennen mijn hart. En wat De Telegraaf en de mensen die mij niet kennen over mij schrijven en zeggen? Dat zegt genoeg. Die kennen mij niet.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.