Recensie

Recensie Muziek

Heimwee naar een paradijs dat nooit bestond

Kun je nog in schoonheid geloven en baden wanneer de wereld rood kleurt van het bloed? Die vraag hebben heel wat kunstenaars zich moeten stellen. Zijn hun scheppingen kinderen van de tijdgeest of komen ze voort uit een ander, parallel universum? Veel componisten worstelden hiermee. Luister naar Britse muziek van rond de Eerste Wereldoorlog, en je hoort een onversneden romantisch heimwee naar een paradijs dat nooit bestond.

Hoboïst Albrecht Mayer verzamelde op zijn nieuwe album Longing for Paradise zulke stukken. Niet voor niets, want zijn instrument leent zich, gelooft hij, alleen voor mooie, zangerige melodieën. De hobo is een stem tegen de woede die door de wereld raast: vaak melancholiek of peinzend, soms speels. De Britten Eward Elgar en Eugène Goossens, Duitser Richard Strauss, Fransman Maurice Ravel dromen via Mayers virtuoze en diepgravende spel van betere tijden, die eens waren of misschien nog moeten komen.