Recensie

Recensie Film

Echt eng wordt het nooit in onhandige horrorfilm ‘Ma’

Horror Ma is een slordige film. Regisseur Tate Taylor bouwt de spanning slecht op en Octavia Spencer, eindelijk in een hoofdrol, overtuigt niet als verknipt monster.

Octavia Spencer als Sue Ann in Ma.
Octavia Spencer als Sue Ann in Ma. Foto Anna Kooris/Universal Pictures
    • Coen van Zwol

Voor scholieren is dierenartsassistente Sue Ann (Octavia Spencer) bijna te mooi om waar te zijn. Ze koopt drank voor ze bij de slijterij: alcohol is 21+ in de VS. Ze mogen haar kelder als zuipkeet gebruiken. Op strikte voorwaarde dat niemand in haar huis gaat rondsnuffelen, en dan vraag je al sinds het sprookje van Blauwbaard om moeilijkheden bij nieuwsgierige meisjes.

Nieuwkomer Maggie (Diana Silvers) en haar vrienden feesten aanvankelijk onbezorgd in de kelder, de halve dorpsjeugd volgt hun voorbeeld: Sue Ann heet al snel ‘Ma’. Maar is haar gretigheid om met 16-jarigen te feesten niet wat pathetisch? Neem je afstand, dan ontdek je al snel haar dwingende, behoeftige en manipulatieve kant.

Regisseur Tate Taylor en actrice Octavia Spencer zijn vrienden sinds ze elkaar in 1995 ontmoetten op de filmset van A Time To Kill. Ze woonden zes jaar samen in Los Angeles en braken ook samen door. Taylor castte Spencer in al zijn films, wat haar in 2012 een Oscar voor beste bijrol bezorgde als huishoudster Minny die haar tirannieke witte bazin poeptaart serveert in rassendrama The Help. Inmiddels geldt ze als Hollywoods bijrolkoningin: ze werd ook voor Oscars genomineerd bij Hidden Figures en The Shape of Water.

Na al die zwoegende, geduldige zwarte vrouwen is het logisch dat Spencer wel eens iets pittigs wil. In Ma is ze een labiele vrouw in een spiraal van infantiele regressie die een geheime rancune koestert tegen de ouders van de scholieren die in haar kelder feesten. Maar echt eng wordt ze nooit. Spencer als verknipte monster: geloof je dat niet door al haar sympathieke bijrollen? Of toch ook omdat zij hier wat inconsistent schmiert?

Op Tate Taylors regie valt een en ander aan te merken: zwakke timing, incoherente spanningsopbouw, oubollig gebruik van flashbacks, een lachwekkende eindscène. En een wonderlijk raciale politiek bovendien. Sue Ann is de enige zwarte vrouw in een lelieblank dorp: het soort ‘token black’ dat vroeger in Amerikaanse films een bijrol kreeg om het raciale quotum te vullen.

Lees ook het profiel van Octavia Spencer: Eindelijk mag ze een seriemoordenaar zijn

Deze film draait evenwel om die enige zwarte vrouw in het dorp, zonder dat huidskleur een factor is in haar marginale status. Maar net als je accepteert dat het dorp kleurenblind is, stipt Sue Ann zelf huidskleur plots nogal letterlijk aan.

Het is geen goede ambivalentie, maar onhandige ambivalentie. Ma is een slordige film; Taylor en Spencer nemen horror niet serieus genoeg, maar kiezen ook niet voor horrorkomedie. Rest een vormloos geheel. Geen ramp: het piepkleine budget van vijf miljoen dollar is nu al terugverdiend.