Albumoverzicht: Brad Mehldau is meeslepend, Pip Blom maakt memorabele refreinen

Recensies Wat moet je luisteren? Deze week recensies van Sebadoh, Albrecht Mayer & Bamberger Symphoniker, Slowthai, Brad Mehldau en Pip Blom.

  • ●●●●

    Brad Mehldau: Finding Gabriel

    Brad MehldauJazz: Het is wennen voor wie Brad Mehldau volgt in zijn buitengewone jazztrio-werk. Waar te beginnen met zijn nieuwste? Er is veel. Zijn Finding Gabriel is meeslepend. Een buitencategorisch album waarin zowel heroïsche ambitie als een wat branieachtige aanpak leiden tot een lyrisch, maatschappelijk kunststuk. Met de bijbel als inspiratiebron trekt de Amerikaanse pianist lijnen naar de huidige tijd van politieke onrust. Hij heeft spirituele vragen en uit zijn zorgen. ‘The Prophet is A Fool’ is er een duidelijk, anti-Trump-voorbeeld van. „Bouw die muur”, wordt gescandeerd. Joel Frahms saxofoon trekt die onrust door op woedende drums van Mark Guiliana.
    Net als in het eerdere duo-avontuur met Guiliana heeft veel op Finding Gabriel ook de basis van toetsen en ritmiek. Daarna bouwde Mehldau zijn orkestrale lagen: met strijkers, blazers als Ambrose Akinmusire en de woordloze zang van Becca Stevens en Kurt Elling. Mehldau houdt het vuur hoog, hij wil de moed niet verliezen. Maar er zijn ook stukken van ingehouden dreiging, zoals ‘Deep Water’.
    Amanda Kuyper

  • ●●●●

    Slowthai: Nothing Great About Britain

    SlowthaiHiphop: De 24-jarige Ty Frampton, alias Slowthai, uit Northampton, Engeland, ziet er uit als een hooligan en zwaait graag met de Britse vlag. Maar Slowthai is meer dan een karikatuur van een nationalist. De voormalige straatjongen, die rapt als een paniekerige tiener, smelt zijn maatschappelijke verontwaardiging om tot een mengeling van punk en hiphop. Ooit praatte hij langzaam – vandaar de bijnaam, Slow Ty – nu ratelt hij als de grote Britse voorbeelden: Skepta, Dizzee Rascal, The Streets, begeleid door zoemend lage bassen en rinkelende gitaaruitbarstingen, alsof er een glazen pui verbrijzelt.
    De dynamiek is groot, zijn woorden springerig, Slowthai, heeft veel te zeggen, in punksong ‘Doorman’, of het dreigende ‘Drug Dealer’. Hij noemt zich een ‘Brexit Bandit’, zingt over de omstandigheden waarin hij opgroeide, en over de situatie van het land, altijd met de duivelse tongval van een jennende schooljongen. Maar dan wel een die het hele land uitdaagt.
    Hester Carvalho

  • ●●●●

    Pip Blom: Boat

    Pip BlomPop: Voor een jonge aanstormende gitaarband houden Pip Blom en haar bandleden er verrassend klassieke uitgangspunten op na. Echo’s van The Slits en The Au Pairs (ver voor hun tijd) mengen zich met nieuwere voorbeelden als Pixies en The Strokes, terwijl zangeres Pip haar opgewonden en licht ironische intonatie deelt met Courtney Barnett. Vooral op Engelse podia veroorzaakt het Amsterdamse viertal een sensatie met muziek die de rammelgitaarpunk van eerdere nummers als het door BBC 6 platgedraaide ‘Truth’ ontstijgt.
    Op het debuutalbum Boat valt alles op zijn plek: de gitaren van Pip en broer Tender die elkaar op de hielen zitten in jachtige akkoordenschema’s en nummers die regelmatig opbouwen tot een memorabel refrein. ‘Daddy Issues’ en ‘Bedhead’ zijn indiepopsongs van de meest aanstekelijke soort, met de frisheid van een band die het allemaal nog aan het ontdekken is. In Nederland gaan we deze gretige jonge honden weinig zien deze zomer, want het buitenland trekt aan Pip Blom.
    Jan Vollaard

  • ●●●●

    Albrecht Mayer & Bamberger Symphoniker o.l.v. Jakub Hrůša : Longing for Paradise

    Albrecht Mayer & Bamberger Symphoniker  o.l.v. Jakub Hrůša Klassiek: Kun je nog in schoonheid geloven en baden wanneer de wereld rood kleurt van het bloed? Die vraag hebben heel wat kunstenaars zich moeten stellen. Zijn hun scheppingen kinderen van de tijdgeest of komen ze voort uit een ander, parallel universum? Veel componisten worstelden hiermee. Luister naar Britse muziek van rond de Eerste Wereldoorlog, en je hoort een onversneden romantisch heimwee naar een paradijs dat nooit bestond.
    Hoboïst Albrecht Mayer verzamelde op zijn nieuwe album Longing for Paradise zulke stukken. Niet voor niets, want zijn instrument leent zich, gelooft hij, alleen voor mooie, zangerige melodieën. De hobo is een stem tegen de woede die door de wereld raast: vaak melancholiek of peinzend, soms speels. De Britten Eward Elgar en Eugène Goossens, Duitser Richard Strauss, Fransman Maurice Ravel dromen via Mayers virtuoze en diepgravende spel van betere tijden, die eens waren of misschien nog moeten komen.
    Joost Galema

  • ●●●●●

    Sebadoh: Act Surprised

    Act SurprisedRock : Wie zei er dat geestelijke marteling niet ook tot goede dingen kan leiden? Neem indie-trio Sebadoh: dat had nooit bestaan als bassist Lou Barlow in zijn vorige band (Dinosaur Jr.) niet tot wanhoop was gedreven door de treiterpartijen van Dinosaur-despoot J Mascis. Barlow nam wraak door samen met Jason Loewenstein en drummer Eric Gaffney softe, uitgeklede en rammelende gitaarliedjes te maken.
    Op het negende album Act Surprised is de taakverdeling als vanouds. Loewenstein is hofleverancier van de rafelige ragnummers als ‘Stunned’ of het bijtende ‘Raging River’, waarin hij afrekent met complottheorieën smedende aluhoedjes. Barlow tekent voor de hartenbrekers als ‘Sea-Saw’ of kreunt over zijn verlangen naar eenzaamheid in ‘Sunshine’. Het contrast tussen de twee houdt Sebadoh in balans. En met Barlows geestelijke gezondheid lijkt het mee te vallen: in ‘Medicate’ zingt hij weliswaar dat hij zijn hersenen haat, maar dat is slechts vanwege een kater.
    Frank Provoost