Recensie

Recensie Muziek

Meshell Ndegeocello is in een bad vol soul gedompeld

Recensie Aan Nina Simone kun je je behoorlijk vertillen maar Meshell Ndegeocello weet als geen ander hoe je een lied moet coveren. Haar optreden in Paradiso Noord – ook met eigen repertoire – was vol achteloze klasse en diepgang.

Meshell Ndegeocello legt nieuw geluid bloot in oudje liedjes.
Meshell Ndegeocello legt nieuw geluid bloot in oudje liedjes. Foto thekurlandagency.com

Meshell Ndegeocello (50) wordt gezien als een van de grondleggers van de neo-soul. Ze heeft zelf fantastisch eigen materiaal, maar houdt ook erg van het repertoire van anderen. De zangeres kiest dan narratieve liedjes en legt opeens een stuk bloot dat je eerder niet van haar hoorde. Aan het zwaarbeladen ‘Four Women‘ van Nina Simone kun je je behoorlijk vertillen, maar Ndegeocello laat bij het tweede liedje van de avond de rillingen al over de ruggen lopen. Ze zet het voort met aangenaam trage versies van TLC’s ‘Waterfalls’ en Leonard Cohens ‘Suzanne’, waarbij ook haar band langzaam loskomt.

Meshell Ndegeocello moet ergens in haar jeugd in een bad vol soul zijn gedompeld. Als ze bast, maar ook als ze zingt, gebeurt dat met ogenschijnlijk achteloze klasse en natuurlijke diepgang. Ze werd geboren in Berlijn, als dochter van een saxofoonspelende Amerikaanse soldaat. Ze groeide op in Washington en wordt gezien als een van de kwartiermakers van de neo-soul waarmee vrouwen als Erykah Badu en Lauryn Hill eind jaren negentig doorbraken. En inderdaad overheerst de slimme, bluesy soul met dikke bas.

Maar ze beheerst meer stijlen. Haar eigen ‘Forget My Name’ is een geweldige explosie van dub, jazz en jungle, waarbij haar drummer Abe Rounds snel en knap schakelt. Het opent de deuren voor meer muzikaal experiment, voornamelijk in haar eigen songs. De zang komt wat op de achtergrond en ze concentreert zich op de bas, terwijl gitaar en toetsen jazzy wendingen nemen. Maar dan keert ze terug naar haar meest recente album Ventriloquism, vol covers. De opmerkelijke keuze valt op het funk anthem ‘Atomic Dog’ van George Clinton. Het is een feest voor het oor, de soulvolle freakfunk die kalm, bijna akoestisch begint en eindigt met scheurende gitaren.