Recensie

Recensie Theater

Levende muziek in de sfeer van toen bij Woodstock-retroshow

Theater Woodstock-ode ‘Woodstock: One Night of Peace and Music’ is een losjes in elkaar gestoken en sfeervolle liveshow. Alleen jammer dat de belichting zo tegenvalt.

Frank Lammers leent niet alleen zijn presentatietalent, maar ook de flair van zijn zangstem.
Frank Lammers leent niet alleen zijn presentatietalent, maar ook de flair van zijn zangstem. Foto Raymond van Olphen

De eerste die we zien, is Jimi Hendrix. De echte Jimi Hendrix, want zijn bewegende beeltenis is ontleend aan de destijds zo inspirerende bioscoopdocumentaire over het popfestival van Woodstock, anno 1969 – nu dus vijftig jaar geleden. In de concertshow Woodstock: One Night of Peace and Music die nu langs de theaters reist, worden daaruit af en toe fragmenten vertoond. Maar de levende muziek staat voorop. En dus maakt de gefilmde Hendrix al snel plaats voor Frank Lammers, die deze Woodstock-ode niet alleen presenteert, maar ook extra flair verleent als zanger.

Lammers zingt meteen de eerste solo van de avond: de meeslepende mix die Richie Havens vijftig jaar geleden maakte van de nummers Freedom en Sometimes I feel like a motherless child . Allengs begint dan ook de in rockklassiekers gespecialiseerde band Strange Brew, met de virtuoze instrumentalisten Anne Soldaat, Yorick van Norden, Jeroen Kleijn, Reyer Zwart en Paul Bond mee te spelen. Het wemelt in de theaters tegenwoordig van de tribute bands, maar bij Strange Brew gaat het niet puur om perfect geïmiteerde retro-rock. Deze mannen maken muziek in de sfeer van toen zonder alles noot voor noot te kopiëren.

Lammers is daarbij een amusante gastheer, die een grapje maakt over het feit dat geen van de muzikanten de jaren zestig nog heeft meegemaakt – in tegenstelling tot velen in de zaal. Ook leidt hij een quiz met vragen als: hoe veel mensen stierven tijdens het Woodstock-weekend en hoe veel werden er toen geboren? De winnaar krijgt een kokertje hasj.

Het resultaat is een losjes in elkaar gestoken show, die nog wel een betere belichting verdient. Veel te vaak worden de muzikanten op het podium gehuld in een modderig soort halfduister dat niet aan de feestvreugde bijdraagt.