Opinie

    • Wilfried de Jong

Applaus voor gevecht met een glas water

Wilfried de Jong

Die verdomde linkerarm van Jelle van Gorkom ook. Alle maanden van revalidatie ten spijt, het verlamde lichaamsdeel protesteert nog altijd. Op 9 januari 2018 reed Van Gorkom met zijn crossfiets een heuvel af. Negen meter verder was een veiligheidsketting over de baan gespannen. Jelle viel, raakte in coma en kwam pas twee weken later bij in het ziekenhuis.

De vooruitzichten: kasplantje.

Maar Jelle praat en loopt weer, zo goed en kwaad als het gaat. Hij zit voor een volle zaal bij stichting Hersenstrijd in Limburg om met andere slachtoffers van hersenletsel door een fietsongeluk te vertellen wat je overkomt.

Wat voor cijfer tussen 0 en 10 Jelle zijn lichaam geeft, vraag ik.

„Een zesje.”

Eigenlijk onverkwikkelijk voor een jongeman die in 2016 zilver won tijdens de Spelen in Rio de Janeiro. Van Gorkom leidt nog altijd het leven van een topsporter; stapje voor stapje beter willen worden.

Jelle wil laten zien wat hij kan met die linkerarm. Op tafel staat een longdrinkglas dat tot driekwart is gevuld. Eerst maar eens die onwillige kilo’s omhoog zien te krijgen. Het doet denken aan het handmatig opdraaien van een houten kraan. De spieren lijken zich te verzetten maar leggen het af tegen de wil van Jelle.

Nu moet de arm naar voren, richting het tafelblad. Centimeter voor centimeter gaat de linkerhand op weg. In het zaaltje hangt de stilte als bij een biljartwedstrijd.

Die verdomde arm en die verdomde hersens die niet helemaal doen wat je wilt. Jelles vingers klemmen om het glas en trekken het terug naar de rand. De arm moet het gewicht van het glas water zo weer zelf dragen.

Het randje van de afgrond. Los. Het glas is los van de tafel en schudt heen en weer. Geen druppel gemorst nog.

Het is onbedoeld een sportmoment geworden.

Gaat Jelle het redden?

De arm buigt naar zijn borst. Een halve meter voelt aan als een halve kilometer. Jelle duwt zijn hoofd een paar centimeter naar voren. Er klinken aanmoedigingen in de zaal. Jelle krijgt het glas tot bij zijn lippen. Ik zit vlakbij en zie een paar slokken in zijn mond verdwijnen. Ik geniet mee van het drinken van water.

O god, het glas moet nog terug naar de tafel. Houdt Jelle de coördinatie over zijn linkerarm?

Het glas – nog steeds aan de volle kant – gaat op de weg terug. Een spannende vlucht, met Jelle als piloot. De landing is perfect, het glas eindigt veilig op tafel.

Er komt een ontroerend applaus. Dit is wat hersenletsel met iemand doet. Ik heb gezien en gehoord hoe het je leven omver schopt en wat het kost om lichaam en geest met professionele hulp weer op gang te brengen.

De achtervolging van Verstappen in Monte Carlo, de afdaling van Nibali in de Giro en het hockeykampioenschap van Bloemendaal. Prachtig allemaal. En toch, mijn sportmoment van het weekend: Jelle van Gorkom en het gewonnen gevecht met een glas water.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.