Opinie

Spectaculaire eenvoud

Christiaan Weijts

„Begrijpt u er nog iets van?” Een oudere dame richt haar stok naar de wegwijzers, op de parkeerplaats van Lelystad Airport. Samen met een vriendin komt ze uit het nabijgelegen ‘Sidhadorp’, een woongemeenschap voor beoefenaars van transcendente meditatie. Net als ik staan ze bij de verkeerde terminal.

Een glazenwasser legt voor de honderdste keer vandaag de route uit naar de nieuwe vertrekhal. Terug onze auto’s in. De dames uit het meditatiedorp achtervolgen me stapvoets.

Na vijf minuten bereiken we de vertrekhal. Leeg, op wat stemhokjes na. De entree van deze terminal is vandaag geopend als speciaal stemlokaal.

Uiteraard omdat dit zo’n schoolvoorbeeld is van onze democratische besluitvorming. De minister, Cora van Nieuwenhuizen (VVD), wilde dat alleen de vakantievluchten hierheen verhuizen. Van de EU bleek dat niet te mogen. Nu laat zij onderzoeken of die strandvluchten er misschien vrijwillig heen willen.

Democratie, de wonderlijke wegen van. De omwonenden willen het niet, de passagiers willen het niet, de vliegmaatschappijen willen het niet, Europa wil het niet, zes gemeenten op de Veluwe schrijven woedend dat de minister hun vertrouwen heeft geschaad.

Niemand wil het. En dus komt het hier. ‘Een nieuw vertrekpunt’, jubelen de kleurige presentatieborden. Een kale hal. Veel hout. Beton. Glas, waar nieuwsgierige stemmers hun neuzen tegenaan drukken: bagagescanners in plastic, wachtrijpaaltjes. Informatiezuiltjes roemen ‘de spectaculaire eenvoud van de terminal, die ontworpen is in de geest van ingenieur Lely’.

„Ik ga straks GroenLinks stemmen”, vertelt de vrouw met de stok. „Want ik ben voor het milieu. Maar ik heb geen idee wat er vervolgens met die stem gebeurt. Hoe die verdeeld wordt over die Europese partijen.” Ze is geboren in Zwitserland, dat geen lid is van de Unie, maar is zelf wel vóór Europa. „Samenwerking is belangrijk. We moeten een hoger collectief bewustzijn ontwikkelen. Dat doen we met Sidha-meditatie ook. Maar weet u wat ik zo raar vind? Dat je zo weinig informatie kunt vinden over die Europese partijen en wat ze willen.”

Zoals zovelen die hier komen stemmen zijn zij tegen het vliegveld, waar ze als omwonenden een hoop geluidsoverlast van verwachten. Toch willen ze het even zien.

Na het stemmen fotograferen ze twee zwanen, badderend aan de rand van een lullig vierkanten vijvertje. Er steekt een bordje uit: verboden te vissen.

Weer wijst haar stok naar de verkeerswijzers vol raadselachtige kreten. A2, A3, C D E F. „Ik snap ook niet dat ze die róód hebben gemaakt. Daar kijk je toch niet naar?” Langzaam lopen ze terug naar de parkeerplaats. Daarna rijden ze weg van het enige stemlokaal waar je alleen per auto kunt komen.

Christiaan Weijts schrijft op deze plek iedere vrijdag een column.