Recensie

Recensie Muziek

Losjes dwalende Backstreet Boys geven volwassen show in Ziggo Dome

Boyband Dat de Backstreet Boys na 26 jaar nog altijd compleet zijn en samen optreden, is een prestatie. In Ziggo Dome lieten ze de fans zwijmelen, met maar liefst 33 liedjes.

De Backstreet Boys tijdens hun optreden in de Ziggo Dome in Amsterdam.
De Backstreet Boys tijdens hun optreden in de Ziggo Dome in Amsterdam. Foto Ferdy Damman
    • Hester Carvalho

Na 26 jaar hebben de Amerikaanse Backstreet Boys nog altijd de status van publiekslieveling. En dat doen ze, te oordelen naar hun optreden op donderdagavond in de uitverkochte Amsterdamse Ziggo Dome, in stijl. Zonder zich jonger voor te doen en zonder valse beloften aan de fans. De vijf voormalige tieneridolen zijn nu veertigers, getrouwd en hebben kinderen, vertellen ze. De soepele danspassen zijn verdwenen, de met gegil begroete Kevin Richardson laat de blote bovenarmen wapperen.

Lees ook: De vijf beste liedjes van de Backstreet Boys

Het is knap dat de tieneridolen, die in de jaren negentig de wereld veroverden met liedjes als ‘Everybody (Backstreet’s Back)’ en ‘I’ll Never Break Your Heart’, nog altijd als groep bij elkaar zijn en de overstap maken naar een volwassener show. De vijf mannen werden bij het concert niet verheerlijkt met zoetsappige videobeelden. Ze traden op tussen kleurige neonbalken, tegen een achtergrond van wolken en natuurprojecties. De gechoreografeerde danspassen waren afgeschaft, de zangers dwaalden losjes rond. Dat deed ze in het grote decor soms nietig lijken, ook al omdat er geen muzikanten in beeld waren. De vijf concentreerden zich op de samenzang, met een glansrol voor de vlotte Nick Carter, die de lettergrepen als chocola liet versmelten, afgewisseld door de doorleefde stem van AJ McLean, met hoed, baard en tatoeages.

Maar liefst 33 liedjes werden er gespeeld. De nummers van het nieuwe album DNA (2019) kregen verkorte uitvoeringen, de meeste franje omlijstte klassiekers als ‘As Long As You Love Me’ en ‘Show Me The Meaning Of Being Lonely’, met rafelige uithalen van McLean.

Het publiek in de zaal zwijmelde als vanouds. De tieners zijn dertigers geworden, maar staan nog steeds met gehypnotiseerde blik naar het podium te staren. In de besnorde, licht uitgedijde, iets minder vlot bewegende mannen zien ze even makkelijk de droomjongens van ooit.