Opinie

Europa

Marcel van Roosmalen

Het begon al goed: de weg naar het stembureau was verdwenen. De huizen die er bij de vorige verkiezingen nog stonden waren gesloopt. We wurmden ons met twee andere stemgerechtigden door twee stuks Heras-hekwerk die een beetje uit elkaar waren gezet en staken een stuiverige zandvlakte over.

„Zo stemmen ze in Roemenië ook”, zei ik tegen de vriendin om het Europa-gevoel op te poken.

Het stembureau zat in het verenigingsgebouw van het Klaroenkorps Wormer Vendeliers, een vereniging waar de fantasie van op hol sloeg. Met hoeveel waren ze? Hoe vaak kwamen ze bij elkaar? Wat vonden zij ervan dat ze straks moesten trainen op een veldje in een nieuwbouwwijk? De biertap was alvast defect, de prijzenkast matig gevuld.

Een man knikte ons bij binnenkomst vriendelijk toe.

„Goede burgers! Ik heb de democratische plicht al gedaan.”

De paspoorten werden minutieus gecontroleerd, door een van de gepensioneerden achter de tafel. Ze hield de mijne tegen het licht en smakte ondertussen op een dropje.

Ja, er zat wel een lelijke vouw in, maar ik was wel Marcel van Roosmalen want ze had me weleens zien zitten bij het programma van Johan Derksen, over wie ze fluisterde dat ze hem heimelijk bewonderde.

Ze nam nog een dropje.

Als ik straks gestemd had mocht ik ook een dropje.

Haar collega controleerde de namen op een lijst.

Ja, we woonden echt in Wormer.

Als iemand met een volmacht van een overledene aan kwam zetten gingen ‘alle alarmbellen af’, maar dat hadden ze nog niet meegemaakt en waarschijnlijk ging het ook niet gebeuren want de opkomst voor Europa was altijd ‘slappe hap’.

Het stemmen ging snel.

Ik had mijn formulier keurig opgevouwen.

De man van het stembureau begon toch nog even over de opkomst. Hij had zich wellicht wat vergaloppeerd door te zeggen dat Europa niet leefde in de gemeente Wormerland.

Je moest tegenwoordig oppassen wat je er allemaal uitkraamde en dus stak hij de hand in eigen boezem. Het stembureau lag er zonder toegangsweg toch een beetje ruraal bij.

„Stoffig, zanderig... Mensen denken wellicht: als ik ga stemmen word ik helemaal vies. Nou dat soort overwegingen, u begrijpt waarschijnlijk wel wat ik bedoel.”

Ik moet verbaasd hebben gekeken, want hij ging nog even door.

„Bij regen is het hier een grote modderpoel. Nee, regen is niet goed voor Europa.”

Gelukkig scheen de zon, in de verte zagen we nog een stemmer aankomen.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.