Recensie

Recensie Media

Deze slachting had iets subtieler gekund

Game of Thrones Tot het laatst bleef HBO’s fantasyserie trouw aan haar shockdoctrine. Maar in het afmaken van hoofdpersonages vloog seizoen 8 uit de bocht. Het viel op dat de serie de boeken van George R.R. Martin had ingehaald.

Daenerys Targaryen (Emilia Clarke) en Jon Snow (Kit Harington) in het laatste seizoen van Game of Thrones
Daenerys Targaryen (Emilia Clarke) en Jon Snow (Kit Harington) in het laatste seizoen van Game of Thrones HBO
    • Thijs Schrik
    • Matthijs Valent
    • Dominique van Varsseveld

In Game of Thrones verschijnt aan het begin van de serie een rode komeet aan de hemel, een kosmische boodschapper die één ding duidelijk maakt: er staat iets te gebeuren. De epische fantasyserie over de strijd om de macht in het fictieve continent Westeros trok zelf ook een niet te missen spoor boven het (pop)cultuurlandschap. Het werd een referentiepunt, waartegen andere grote producties werden afgemeten. Zelfs de legioenen niet-kijkers die met trots publiekelijk hun afkeer van de serie verkondigen, hadden het over Game of Thrones.

De succesformule is niet met één onderdeel te verklaren maar zeker is dat de onvoorspelbaarheid onderscheidend was. De serie tartte elke Hollywood-wet door protagonisten te vermoorden en hun plek in te laten nemen door nieuwe hoofdpersonen, die later net zo makkelijk werden geofferd. Deze shockdoctrine bleef niet beperkt bij het afslachten van personages.

Zelfs met een grote ensemblecast kan een serie maar zoveel personages offeren totdat er niemand meer overblijft om het verhaal te dragen. Op deze momenten grijpt de serie naar gruwelijke martelingen die net zo diep snijden. Theon Greyjoy onderging door zijn lijdensweg een dusdanige transformatie dat het oorspronkelijke personage vermoord leek. Ramsays kwelling van Sansa Stark ging wat velen betreft een grens over: weinig kijkers hoeven te vrezen voor een middeleeuwse martelkamer maar de dreiging van seksueel geweld is wél echt, of zelfs al een traumatische ervaring. Trap na was de suggestie dat Sansa haar persoonlijke groei deels aan vernederingen te danken had.

Gaandeweg begon het opgebouwde littekenweefsel zich te wreken. In de latere seizoenen werd de serie noodgedwongen voorzichtiger met het afmaken van hoofdpersonages. Jon Snow, Daenerys Targaryen en Tyrion Lannister leken veilig tot het eind. De moeilijke offers werden opgespaard, om ze aan het einde alsnog in zo’n tempo uit te serveren dat de emotionele impact beperkt bleef. De algemene teneur bij critici en fans is dat de serie zwakker werd nadat de serie de boeken inhaalde. Plotlijnen werden in de laatste twee ingekorte seizoenen afgeraffeld, personages maakten gehaaste transformaties door.

Boze fans

Wie online over het laatste seizoen leest krijgt de indruk dat iedereen boos is over de laatste afleveringen. De makers moesten zowel de strijd tegen het zombieleger van de gevreesde Night King als de laatste oorlog om de IJzeren Troon afsluiten. Hun keuzes vielen niet bij iedereen in goede aarde. Een petitie waarin boze fans eisen dat het seizoen opnieuw wordt gemaakt met „bekwame schrijvers” is anderhalf miljoen keer ondertekend. De maker noemt deze onmogelijk eis zelf ook flauw, maar het staat wel symbool voor de giftige reactie van een deel van de fans. Terwijl Benioff en Weiss een radiostilte hebben ingelast, reageerde HBO-programmadirecteur Casey Bloys op een diplomatieke manier op de reacties: „Het is onmogelijk alle fans tevreden te stellen. Je moet de reacties online ook met een korreltje zout nemen.” Acteur Isaac Hempstead-Wright (Bran) was feller en noemde de petitie „een raar en kinderachtig gebaar”.

Pas op, een grote spoiler volgt.

Sinds de première van de serie zijn er meer dan 3.500 kinderen vernoemd naar Daenerys; lange tijd een idealistische drakenmoeder. In de voorlaatste aflevering maakte ze een scherpe twist: een van de sterkste vrouwelijke personages ontpopte zich tot een wrede oorlogsmisdadiger, iets wat wel past binnen de traditie van onvoorspelbaarheid. In Vulture wordt deze traditie langs de feministische meetlat gelegd; vaak genoeg werden ambitieuze vrouwen in de verhalende geschiedenis als labiel en emotie-gedreven weggezet. Die transformatie van Daenerys naar gestoorde ‘Mad Queen’ is op papier een interessant idee. Dat een held alle menselijkheid verliest en duizenden onschuldige mensen op een brute manier afmaakt past in de visie van George R.R. Martin. Maar de uitvoering liet te wensen over. De gezusters Stark en Brienne of Tarth zijn personages die ook een sterke ontwikkeling hebben doorgemaakt. Mooie namen, maar geen van hen was in beeld als serieuze kanshebber voor de troon.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.