Opinie

Zoenen is heerlijk. Maar niet met iedereen

Vrouwen zoenen bij een begroeting vaak iedereen die ze kennen; mannen meestal alleen de vrouwen. Japke-d. Bouma is ermee opgehouden. „Het is heerlijk.”

Japke-d. Bouma

Het kan me niet schelen wat jullie ervan vinden, maar ik ‘boks’ tegenwoordig iedereen als begroeting. Kinderen, vrouwen, mannen, m’n katten, m’n baas – even de vuist naar voren en de ander aantikken – het is heerlijk. Ik wou dat ik er 49 jaar geleden mee begonnen was.

Want wat was het vreselijk al die jaren – al dat gezoen als je iemand tegenkwam die je kende. Ik las onlangs dat mijn collega-managementgoeroe Ben Tiggelaar er ook mee is opgehouden en toen dacht ik: nu kan ik ook wel uit de kast komen.

Want de ploppende drieklapper. Het onhandige gebots met jukbeenderen en brillen. Het bukken (ik ben 1,84 meter) en dan het verontwaardigde: ‘Je hoeft voor mij écht niet door de knieën, hoor’ – ja hallo, hoe moet ik anders bij je wangen komen als jij 1,70 meter bent?! – o man.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over het ‘aftershave-probleem’. Vrouwenparfums kunnen ook vies zijn, maar de verschaalde ouwemannentoiletlucht die ik bij sommige heren tegenkom, brrr. Als je door zo’n man gezoend bent, blijft het nog uren op je wangen hangen. Afschuwelijk.

Begrijp me niet verkeerd: zoenen is heerlijk. En natuurlijk doe ik dat nog steeds met héél veel mensen, ook als groet. Maar dan wel als ík dat wil. En niet omdat dat moet omdat ik een vrouw ben.

Want dat is natuurlijk het grootste probleem met al dat gezoen: vrouwen zijn altijd de klos. Alle respect voor Ben Tiggelaar, maar hij hoefde alleen de vrouwen. Vrouwen ‘moeten’ iedereen zoenen – je reinste discriminatie.

„Heel goed dat je daar eens aandacht voor vraagt”, zegt historica Ileen Montijn als ik er haar erover bel. Juist vrouwen moeten stoppen iedereen te zoenen, vindt zij, omdat het volgens haar het zoveelste voorbeeld is dat veel vrouwen willen ‘pleasen’.

„Wie onzeker is, gaat zoenen”, zegt Montijn. „Veel vrouwen zijn namelijk bang dat ze anders niet aardig genoeg zijn, niet enthousiast genoeg. Als je ermee stopt laat je zien dat jij bepaalt wat er gebeurt én reken je af met het cliché dat vrouwen knuffelbaarder en gewilliger zouden zijn dan mannen.”

De zoen als groet is überhaupt een inflatieverschijnsel, vindt Montijn. Ze schreef erover in haar boek Leven op stand 1890-1940, over het huiselijk leven van de Nederlandse hogere kringen. Volgens haar kwam de zoengroet pas in zwang ná de handdruk, en dat was pas lang na WO II.

Grofweg ging het van helemaal geen contact bij een begroeting – een knikje, een kleine buiging – naar een handdruk, en vervolgens naar één, twee, zelfs drie zoenen. Hogere en artistieke kringen namen daarin het voortouw en de televisie (vanaf de jaren zestig) deed de rest, aldus Montijn – daar zoent iedereen elkaar. Je houdt je hart vast wat de volgende stap zal zijn: gedeeltelijke ontkleding? Tongen?

Montijn denkt dat het zo’n vaart niet zal lopen. Ze ziet nu al steeds vaker één zoen in plaats van drie. Hoewel. Je ziet ook steeds vaker mannen elkaar zoenen als begroeting, een gewoonte die overwaait uit andere landen. Kijk naar de maffia, daar zoent ook iedereen.

Het zou dus zomaar kunnen dat straks ook in Nederland iedereen elkaar gaat zoenen. Dat zou wel gelijkwaardiger zijn. Maar laten we dan wel een oplossing bedenken voor het aftershave-probleem.

Tot die tijd blijf ik sowieso lekker boksen.

Tips via @Japked op Twitter.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.