Recensie

Recensie Theater

Wéér belandt Jack in de Bijlmerbajes

Bijlmerbajes In de Bijlmerbajes speelt ‘Gevangenis Monologen 2’ met Mingus Dagelet die daar als Jack zijn straf moet uitzitten. Dagelet speelt krachtig, maar in het stuk zijn er ook wat traag voortkabbelende scènes.

Mingus Dagelet weet de juiste toon te vinden in ‘Gevangenis Monologen 2’.
Mingus Dagelet weet de juiste toon te vinden in ‘Gevangenis Monologen 2’. Foto Jean van Lingen.

In Gevangenis Monologen 2 worstelt de jonge Jack (Mingus Dagelet) met de wereld om hem heen. Hij is net vrij, woont in huis bij zijn verslaafde moeder (Birgit Schuurman), als het alweer begint ‘te kriebelen’. Om zijn leven drastisch om te gooien, heeft hij veel geld nodig, besluit Jack. De overval die hij vervolgens pleegt, loopt uit de hand en wéér belandt hij in de Bijlmerbajes.

Op die locatie speelt nu een voorstelling, gebaseerd op Jacks levensloop en geschreven door Herman Koch en Christine Otten. Na iedere performance is er een nabespreking met de ‘echte’ Jack, waarbij wordt benadrukt dat Gevangenis Monologen waargebeurd is.

Dagelet speelt Jack krachtig, als een opvliegende jongen die zich verzet tegen zijn omgeving. Door zijn uitzichtloze (thuis)situatie ziet hij geen andere uitweg dan de misdaad. Hij zal zich door niemand de wet laten voorschrijven. In de gevangenis lijkt er pas iets te veranderen als hij een jeugdvriend (Hamda Belgaroui) terugziet, die daar als coach voor gedetineerden werkt.

Anders dan de titel doet vermoeden, bestaat de voorstelling niet uit monologen. Regisseur Kasper Kapteijn plaatst zijn publiek rondom drie acteurs, in een soort gymzaal van de voormalige Amsterdamse gevangenis. De toeschouwers dragen koptelefoons waardoor de acteurs heel dichtbij klinken en er geluiden of muziek door hun woorden worden gevlochten.

Ondanks de nabijheid van (de stemmen van) de acteurs en een fijne soundtrack is de voorstelling niet altijd even opwindend. Bij vlagen kabbelen scènes voort of zijn ze niet helemaal geloofwaardig. Daartegenover staat een aantal sterke momenten, bijvoorbeeld als Jack piekert over het leven binnen, of juist buiten, de gevangenis. Dagelet weet dan precies de juiste toon te vinden, balancerend tussen wanhoop en daadkracht. Ook een kickboksscène met zijn coach ontroert door de mooie opbouw: langzaam leert Jack zichzelf af te remmen, om zijn emoties en reacties te doseren. Maar is hij klaar voor de wereld buiten de bajes?