Opinie

Rothond

Mirjam de Winter

We hebben onze hond Theo laten euthanaseren op de achterbank van onze auto, midden in het centrum van Rotterdam. Die Volvo was zijn favoriete plek, dus we hebben er achteraf best vrede mee. Maar een idiote situatie was het wel, ook voor de dierenarts, haar assistente en toevallige voorbijgangers.

Onze Franse Bulldog was een geval apart, en niet alleen omdat hij zo'n merkwaardig uiterlijk had met die reusachtige vleermuisoren, plopogen en platte snuit. Theo was een angstig diertje toen we hem bijna 10 jaar geleden in huis kregen, waardoor we ons in allerlei bochten gingen wringen om het hem vooral naar zijn zin te maken. Hij mocht op de bank, op bed zelfs, en ook konden we zijn aanhoudende gebedel om eten niet weerstaan. In de loop der jaren werd hij steeds moeilijker: agressief tegen vreemden, beet – wanneer hij de kans kreeg – in kleine kindervoetjes en wilde ook niet meer aan de lijn lopen. Met als gevolg dat we hem bijna nergens meer konden uitlaten, nauwelijks nog visite over de vloer kregen en ook al jaren niet meer gezamenlijk op vakantie zijn geweest, want een onhandelbare hond onderbrengen bij een hondenoppas of dierenpension is ook zo wat.

Theo werd een rothond en dat was onze eigen schuld. Zelfs een dure cursus bij de hondenschool van Martin Gaus heeft niet geholpen. Hem laten afmaken was ook geen optie, want wij hielden van Theo, veel meer dan we wilden.

Tot hij een paar maanden geleden opvallend veel begon te drinken en ‘s nachts steeds in huis plaste. Naar de dierenarts durfden we in eerste instantie niet, want die had hij eerder al twee keer flink in zijn hand gebeten. We vonden uiteindelijk een collega-dierenarts aan de Goudsesingel die bereid was hem te onderzoeken, op voorwaarde dat we Theo een speciale muilkorf voor kortsnuiten zouden ombinden. Dat werd een heel gedoe natuurlijk, net als het afnemen van een urinemonster. Op advies van de dierenartsassistente heb ik met een grote soeplepel (!) kilometers achter hem aangelopen om tussen zijn achterpoten door een druppel te kunnen opvangen. Theo bleek ernstig ziek. Zijn nieren functioneerden niet meer en de dierenarts adviseerde hem te laten inslapen.

Een paar weken later sleepten we Theo trillend van angst de dierenkliniek aan de Goudsesingel binnen, waar de dierenarts klaar stond met een verdovingsspuit. Terwijl wij hem stevig vasthielden, besloop de arts hem van achteren en stak die naald erin. Theo – stijf van de adrenaline – leek niet te reageren op de verdoving, waarop ik voorstelde om hem mee te nemen naar de auto waar hij rustig in slaap zou kunnen vallen. Dat was nogal ongebruikelijk, zei de dierenarts, maar ze stemde ermee in.

Zichtbaar opgelucht liep ons hondje mee naar de auto, waar hij nietsvermoedend op de achterbank ging liggen en langzaam wegzakte terwijl wij hem aaiden en lieve woordjes influisterden. Eenmaal in diepe coma schoven ook de dierenarts én haar assistente aan en gaven hem zijn laatste spuit, op de achterbank van onze auto dus, langs een drukke weg. Via het fietspad en dwars door het winkelend publiek heen, heeft de dierenarts onze slappe, dode Theo in haar armen terug naar de kliniek gedragen, waar we hem hebben achtergelaten.

Dag lieve rothond. Het zal nog wel even wennen zijn, voor het eerst sinds 10 jaar weer met mijn man op vakantie. En dan ook nog al die visite over de vloer.

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelance journalist en stadsgids in Rotterdam.