Recensie

Recensie

Nostalgisch avondje punkrock met Bad Religion

Recensie De Amerikaanse punkband Bad Religion trakteerde de Eindhovense Effenaar op ruim twintig melodieuze gitaartornado’s. En toen moest de toegift (namelijk: hun beste plaat integraal) nog komen.

Punkrockband Bad Religion
Punkrockband Bad Religion Foto Markus Heine/EPA
    • Frank Provoost

22 mei 2019 gaat de boeken in als de dag waarop de Teletijdmachine de oude helden van de melodieuze punkrock naar Nederland bracht. Alsof er in drie decennia niets veranderd was, kwamen de grootmeesters uit de jaren negentig tegelijkertijd naar buiten gestuiterd. NOFX speelde in Amsterdam, Lagwagon in Den Haag, maar in Eindhoven stonden de onbetwiste pioniers: Bad Religion, te herkennen aan het verkeersbordlogo (met doorgestreept kruis) dat menig skateboard sierde.

Het werd een heerlijk nostalgische avondje, in de uitverkochte Effenaar. Oké, bassist Jay Bentley en zanger Greg Graffin zijn de enige bandleden van het eerste uur – drank, drugs en armblessures eisten hun tol - maar daar hoor je verder niets van: zo ingewikkeld zijn de gitaartornado’s van hooguit twee minuten ook weer niet. Bovendien staat gitarist Brian Baker hoger op de punkladder: hij speelde als puber al in de legendarische hardcoreband Minor Threat.

Wijzend vingertje

Belangrijkste troef blijft zanger Graffin (54): weer iets grijzer en kaler, maar nog steeds met een jeugdige keel waarmee hij prachtige, glasheldere harmonieën weet te metselen. Als vanouds ogend als een verstrooide leraar biologie trakteerde hij zijn toehoorders met een wijzend vingertje op intellectuele beschouwingen waarin politiek, natuurwetenschappen én geologie samenkomen. Net als in de collegezaal, want behalve punkzanger is Graffin ook universitair docent life sciences.

In de Effenaar leek de band het na ruim twintig nummers, waarvan er welgeteld twee op het net verschenen zeventiende album Age of Unreason staan, voor gezien te houden. Er zouden er toch nog vijftien volgen: als toegift kreeg Eindhoven de beste plaat uit het oeuvre, No Control, in zijn geheel cadeau.

Schwoosch! Daar vloog uw recensent de tijdmachine in, om te worden uitgespuugd op een Zeeuws-Vlaams schoolplein in de nineties, waar hij tussen skateboardende en stiekem blowende vrienden op een walkman dat ene cassettebandje hoorde waarmee het allemaal begon.