Kronkelende gangen in Teletubbielandschap

Waar leefden kunstenaars? Vandaag het huis van architect Javier Senosiain in Mexicó-Stad.

Foto Tracy Metz

Als ik door de ronde voordeur van Casa Orgánica stap, voel ik me een hedendaagse Alice in Wonderland die in een konijnenhol valt. De buitenwereld van chique villa’s met bewakers aan privé-straten waar deze wijk aan de noordoostkant van Mexico-Stad vol mee staat, is meteen ver weg. Het woonhuis nestelt zich als een organisme in de heuvels van de weelderige tuin. Er bovenop alleen een studio in de vorm van een haai. De bijnaam van Casa Orgánica is dan ook El Tiburón, de haai.

Foto Tracy Metz

Dit is het geesteskind van de Mexicaanse architect Javier Senosiain, een aristocratisch aandoende heer op leeftijd. Hij heeft het 35 jaar geleden ontworpen en woonde er 25 jaar samen met zijn echtgenote Paloma; ze hebben er ook twee kinderen grootgebracht. Tien jaar geleden verhuisden ze naar nieuwbouw in een nieuwe wijk van Mexico-Stad. „Ik moest er erg aan wennen dat we daar gordijnen hebben die je open en dicht kunt doen.” Sindsdien wordt het opengesteld voor vooral scholieren en studenten, en een enkele buitenlandse architectuurliefhebber die via het Iconic Houses Network komt. Iconic Houses is een prachtig initiatief van de Nederlandse Natascha Drabbe om een internationaal netwerk op te zetten van architectonisch betekenisvolle huizen uit de twintigste eeuw die publiek toegankelijk zijn.

Via slakkenhuis-achtige trappen en slokdarm-achtige gangen bereiken we de woonkamer, met een bank die langs de lange ronde muur loopt. De deur naar de tuin is een op maat gemaakt glasplaat die in het midden op een onzichtbare scharnier draait en daardoor vrij lijkt te zweven. Aanpalend de keuken, met een groot zwevend blad waar het gezin op boomstammen omheen zat om te eten. Via een buisvormige gang bereiken we de slaapkamer, met een groot rond bed dat in één lange beweging overgaat in een ligbank die langs de gebogen wand oploopt. De architect doet even voor hoe je je daar languissant op kunt draperen om even uit te rusten.

Praktischer dan het lijkt

Gaudí meets James Bond in het dromerige landschap van de Teletubbies. De architectuur is omarmend, maar ook dwingend. Wel is het huis volgens de architect praktischer dan het lijkt. Senosiain is er nog steeds trots op dat het klimaat en de akoestiek goed zijn. „De aarde isoleert het huis, waardoor de temperatuur tamelijk constant is. En de gebogen gangen zorgen ervoor dat je geen last hebt van het geluid uit andere kamers.”

Foto Tracy Metz

Het huis is uitgebreid toen hun tweede kind op komst was. Er kwam een nieuwe vleugel met daarbovenop de haai, die twee werkruimtes bevat. De kleine ruimte is meer een holletje, met een stoel, een werkblad en schappen vol naturalia als stenen, beeldjes en veren. In de grotere studio is te zien hoe Senosiain die aan de moderne tijd aanpaste, met de toevoeging van een plank voor een computer en een toetsenbord. Vanaf het grote raam, dat als haaientanden schuin staat, heb je een geweldig uitzicht over de oeverloze metropool die Mexico-Stad is.

Midden jaren tachtig, toen Senosiain dit ontwierp, betekende ‘organisch’ vooral: geen rechte lijnen, want die komen in de natuur niet voor, maar alleen vloeiende vormen. „Net zoals de behuizingen van dieren – de schelp van een slak, of het hol van een konijn, heeft dit huis zich gevoegd naar ons, zijn bedenkers en bewoners”, zegt de architect. Hij en zijn bruid trokken erin terwijl het nog gebouwd werd. Wat vond zij ervan?, vraag ik – veel zeggenschap had ze er immers niet over. „Ze vond het prachtig”, zegt hij. „Haar enige klacht was dat er te weinig kastruimte was.”