Recensie

Recensie

Drama is de Peugeot 508 niet vreemd

Een verstandige investering is de Peugeot 508 SW niet, vermoedt . Maar de genoegens zijn niet mis.
De Peugeot 508 SW bij PSA Groupe Nederland.
De Peugeot 508 SW bij PSA Groupe Nederland. Foto Merlijn Doomernik

Dus alle diesel- en benzineauto’s die ik test mogen in 2030 Amsterdam niet meer in. Neem veilig aan dat vele steden zullen volgen, al zou de stem des volks van deze radicale schoonmaakactie geen spaan heel laten. Ik voorzie een korte carrière voor de nieuwe Peugeot 508 SW, steno voor Station Wagon. Maar Peugeot heeft hem ingezeept voor een tweede leven na maximaal elf jaar actieve dienst. Het heeft een kunstwerk van hem gemaakt. Kunnen we straks in het museum van hem nagenieten.

Fonkelend als een juwelendoosje wipt het digitale display van de i-Cockpit boven het kleine stuurtje uit. In de flank is in lengterichting een gecomponeerde deuk geklopt, die vanuit een bootvormige punt uitwaaiert naar de subtiel opbollende achterwielkasten. Geprogrammeerd op belle époque stikten Peugeots naaimachines een artistiek fröbelmotiefje in het zwarte nappaleer. De rode strepen van de achterlichten vonken magisch op achter loodgrijs rookglas, door een designgoeroe gepromoveerd van tokkiestijl tot art déco. De muziek bij dit lichtspel komt van twee alpenhoorns onder de achterbumper, die een bescheiden 127 gram CO2 per kilometer in de verziekte atmosfeer trompetteren. Son et lumière.

Prachtig, al maakt het ontwerp ook een wat bipolaire indruk door de stijlbreuk tussen de strakke voor- en de gewelfde achterkant. Alsof de ontwerper halverwege het Bauhaus-paradigma van de 508 sedan verruilde voor de romantiek van oudere Peugeots, uit nostalgie of onzekerheid; het halfslachtig speels opwippende achterzijruitje duidt op weifelingen. Misschien heeft hij een dramatisch conflict willen uitbeelden, kunst is altijd worsteling. Drama is de auto sowieso niet vreemd. Mijn 508 GT-Line treedt met donkergrijze lak en deels verduisterd glas in hoogglans zwarte lijsten aan als Prince of Darkness in een eigentijdse zwart-witfilm. De eerste kleur verschijnt pas bij het ontgrendelen van de afstandsbediening. Bloedrood verspringende led-strepen achter het rookglas begroeten de bestuurder als de bewegende lichtpijlen van een wegversperring. À propos: kunnen we het eindelijk eens over privacy glass hebben, die plaag van deze tijd? Het is geen gezicht. Een auto moet doorzichtig zijn.

Ik zie de man voor me die hem in 2040 in het Stedelijk Museum aan zijn kleinzoon voorstelt. „Dit, jongen”, zegt hij, „kocht ik in 2019 voor 58 mille, met de 180 pk die nu geen moer meer voorstellen. Van mijn spaarcenten was na aftrek van de negatieve rente en vermogensbelasting de helft overgebleven voor je studie. Word nooit als opa.”

Duister lot

Besef dat elke nieuwe auto met verbrandingsmotor die de industrie thans produceert een vergelijkbaar, duister lot wacht. Miljardeninvesteringen verdampen in het vagevuur van groene politiek ten bate van een fijnstofvrije lentebries. En het volk straks zeker een elektrisch tweedehandsje kopen voor de grijpstuiver die het voorheen aan doorgerotte Polo’s uitgaf. Dat er voor pinbare bedragen niet zal zijn, voorspel ik. De enige auto die de uit een totaal veryupte stad verdreven Amsterdamse onderklasse straks kan betalen is de door de tijd verslagen 508. Geen cent meer waard.

Tot zover de vraag of de 508 SW een verstandige investering is. Anderzijds zijn de genoegens die hij de wegkijkende kunstliefhebber tot zijn hellegang bereidt niet mis – ondanks vrij veel, om te beginnen de bewegingsvrijheid.

Dat je stationwagens van Peugeot niet voor de ruimte koopt, is sinds de 407 en de eerste 508 SW een fact-of-life. De nieuwe maakt geen aanstalten die trend te keren. Het voorprogramma van zijn doodsstrijd is de afbouw van zijn functie. Zin heeft toch geen zin meer. Hoewel de achterbank met zijn hoge rugleuning uitstekend zit, is de beenruimte achterin voor een stationcar van deze grootte ondermaats, en de instap wordt een circusnummer door de lage daklijn. Zelden zat de lifestyle het geleefde leven zo potsierlijk in de weg. Op papier valt de bagageruimte trouwens mee; 530 liter versus 1.780 met neergeklapte achterbank is zelfs marginaal meer dan de 525/1.740 van de 406 Break, de laatste echte station van Peugeot.

Mijn tip: gooi je gezin eruit en geef gas zolang het kan. Peugeot vervloekt de dag des oordeels op de toppen van zijn kunnen. Hij rijdt verbluffend goed, een Franse BMW. Geniet van de perfect zittende kuipstoel en dat schitterende dashboard, al die paarlen voor de politieke zwijnen. Nee, solo heb je niemand om de vreugde mee te delen. Maar die is toch voorbij. Speel met dat vuur voordat het dooft, en reserveer alvast het Stedelijk.