Opinie

    • Carolina Trujillo

Cojones

Carolina Trujillo

Een jaar of tien geleden ging ik in hondengedragstherapie. Wat ik daar leerde bleek nuttig in de omgang met honden, maar vooral in die met soortgenoten. Tijdens een groepssessie kregen we opnames te zien die gemaakt waren in een ren waar een stuk of acht honden rondscharrelden. Een zwarte herderachtige lag half te maffen in het zand, twee teefjes, pups nog, speelden om zijn hoofd en hapten naar zijn oren. Drie forse bulterriërs renden daar stoeiend omheen, een andere blafte naar de rest, een gevlekte zat stil in een hoek. Wij moesten raden welke de alfa van de roedel was.

De pups kon je wegstrepen, al waren die erin geslaagd de rug van de herder te beklimmen. De herder kon ook weg want een alfa zou nooit zo met zich laten sollen. Bleven de bulterriërs, de blaffer en de stille over. Niemand raadde het. Het was de zwarte herder, een dermate stabiele alfa dat hij het niet nodig had om jeugdige teefjes zonder aanleiding hun plaats te wijzen. Hij kon het zich veroorloven ze over hem heen te laten klimmen, zoiets kon zijn status niet aantasten, laat staan bedreigen.

Tijdens de persconferentie voorafgaand aan de FA Cup finale tussen Manchester City en Watford, deed Pep Guardiola mij aan die zwarte herder denken. Hij liep het perszaaltje in en nam plaats op de middelste stoel achter de podiumtafel. Tien mannen, de meeste jonger dan hij, liepen naar voren. Zonder iets te zeggen legde ieder de eigen opnameapparatuur voor Guardiola neer en liep weer weg. Pep keek ze niet aan. Hij keek naar zijn handen. In hondentaal betekent wegkijken: van mij hoef je geen moeilijkheden te verwachten. Hij keek pas op toen een instructie door de speakers klonk: „Spreek in de microfoon, noem je naam en de organisatie waar je voor werkt.”

In hondentaal laat je dan aan je zaakje snuffelen.

Buiten beeld doet Ben van Sky wat er gevraagd is, dan zegt hij: „We zagen al uitbundige feesten eerder deze week en morgen maak je kans de eerste treble ooit in dit land te winnen.”

Guardiola spreekt een woord uit: „Mannen.”

Ben hoort hem niet en maakt zijn vraag af: „Hoe zenuwachtig word je van die mogelijkheid geschiedenis te schrijven?”

Guardiola lijkt na te denken, dan zegt hij kalm doch nadrukkelijk: „De eerste keer voor mannen. De vrouwen hebben hem al gewonnen.” Hij doelt op Arsenal. Het vrouwenelftal won de treble al vier keer.

Aan hoe een man op vrouwenvoetbal reageert, kun je aflezen wat zijn status onder soortgenoten is. Guardiola kan de jonge vrouwtjeshonden rustig over zijn rug laten klimmen. Hij is een stabiele alfa, zijn status is onbetwist. Heel anders gaat het bij instabiele alfa’s die de baas komen spelen over een roedel, maar er het karakter niet voor hebben. Die voelen zich al bedreigd als vrouwtjes het veld betreden, dan gaan ze blaffen, keffen en seksistisch doen en als je hun geur wilt opsnuiven gaan ze snel zitten en de billen samenknijpen, meestal in een studiostoel.

Carolina Trujillo is schrijfster.