Brieven

Brieven

Aandachtig heb ik Baudets essay over Houellebecq gelezen, want ook ik ben een liefhebber (Geen vrijblijvende denkoefening, 22/5). Terecht merkt hij op dat zijn romans altijd draaien om de vraag hoe de hedendaagse mens zich staande kan houden in een wereld die los van God en Marx is en nauwelijks nog een verbindend referentiekader heeft. Maar het grappige is dat in zijn romans juist de vrouwen er nog iets van weten te maken. De verteller in Extension du domaine de la lutte laat zich, net als Bruno in Les Particules élémentaires, opnemen in een inrichting, Michel, zijn halfbroer verdwijnt nadat hij heeft opgetekend dat de mensheid moet verdwijnen, Daniel 1 in La Possibilité d’une île pleegt zelfmoord, in Soumission overweegt François uit louter opportunisme zich te bekeren tot de islam en ook Jed Martin in La Carte et le territoire en Florent in Sérotonine eindigen ontredderd. Komt dat mede, zoals Thierry suggereert, doordat de vrouwen in hun leven te geëmancipeerd zijn? Integendeel. Michel in Plateforme heeft een liefdesrelatie met de succesvol zakenvrouw Valéry, Jed houdt intens van Olga die zich staande houdt in de mediawereld, Bruno beleeft prachtige momenten met de vrijgevochten Christiane en Florent heeft diep respect voor Camille die een eigen praktijk runt. Het essay is eigenaardig, maar Proust zei al dat de roman een spiegel is waarin de lezer zichzelf ziet. Het zal Baudet verder niet ontgaan zijn dat al deze mannen kinderloos willen blijven, dus, hoewel nergens expliciet vermeld, ben ik er vrij zeker van dat ze voor abortus zijn. Over euthanasie: Jed Martin ervaart de zelfgekozen dood van zijn aan kanker lijdende vader als pijnlijk, maar daar is hij de man ook naar. Hij sluit zich op en gaat eens per dag naar de supermarkt, maar pas rond sluitingstijd zodat hij niemand tegenkomt. Identificieer jij je met dit soort mannen Thierry? Demain sera feminin luidt de slotconclusie van Les Particules elementaires. Sterkte.


docent Franse/Europese literatuur UvA en Murmelliusgymnasium