‘Mama, deze foto zet je toch niet op Instagram?’

Mediavreters In deze rubriek vertellen mensen wat ze kijken, lezen, luisteren en liken. Deze week fotograaf Madelon Verdoorn.

„Al mijn hele leven ben ik best een voyeur”, zegt fotograaf Madelon Verdoorn. Ze heeft 55 duizend volgers op Instagram waar ze vooral foto’s van haar drie kinderen, Sylvester, Reva en Oscar deelt.

„Rond kersttijd loop ik om zes uur een rondje om overal naar binnen te kijken hoe de boom erbij staat. Tweeënhalf jaar woonde ik in Amerika. Daar zit meestal alleen de garage en een deur aan de voorkant. Ramen zitten aan de achterkant. Ze zijn bang. Wat heb ik het gluren daar gemist. Ik vind het heerlijk. Hoe hebben mensen hun huis ingericht? Hoe leven ze? Op Instagram volg ik precies dat soort accounts. In de begintijd van Instagram waren ze allemaal heel waarheidsgetrouw. Nu is het steeds meer gelikt en van hetzelfde. Sinds grote bedrijven het als goede reclame zien, is die verandering begonnen.

„Ik wil het leven laten zien zoals het is. Als er wat troep ligt, juist leuk. Het mag chaos zijn, maar ik hou wel van een mooie foto. Ik probeer foto’s te maken die je van jezelf als kind zou willen. Licht vind ik belangrijk, schaduw misschien nog wel meer. Daar ben ik dwars in. Instagram staat bol van de overbelichte, witte plaatjes. Ik neig meer naar het donkere. Mijn kinderen leg ik vast zoals ze zijn. Ik regisseer zo min mogelijk. Bij mij vind je weinig lachende kinderen. Daar krijg ik wel eens een reactie op. Laatst schreef iemand: daar heb je die ontevreden, chagrijnige kinderen weer. Vroeger zat ik er bovenop en ging ik vol de discussie aan. Nu heb ik dat losgelaten. Ik ben milder.

„Mijn kinderen worden steeds ouder, dus denk ik meer na over wat ik wel en niet van ze post. Sylvester, de oudste, zegt ook wel eens ‘mama deze zet je toch niet op Instagram?’. Goed dat hij dat zegt. Ik ben heel voorzichtig. Vanaf het moment dat ik zichtbaarder werd, plaats ik niks persoonlijks over mijn kinderen meer. Ik maak duidelijk: dit is míjn oogpunt. Hun emoties en gevoelens, of ze ziek zijn of ruzie hebben, daar vertel ik niks over.

„Misschien hebben volgers het idee dat ze mijn kinderen kennen, maar feitelijk weten ze niks van ze. Ze kennen alleen hun gezichten, niet hun karakters of hoe ze in het leven staan. Ik laat ook zo min mogelijk huid zien. Korte rokjes of een badpak vind ik al ingewikkeld.

„Mijn zwak voor binnenkijken in huizen, vertaalt zich ook in de programma’s die ik kijk. Man Bijt Hond waarin ze – zonder script – bij mensen langsgingen vond ik heerlijk. Als de kinderen om negen uur in bed liggen, wil ik gewoon even slechte televisie kijken. Realityseries zoals Steenrijk, Straatarm waarin mensen van leven ruilen passen daarin. Laatst zag ik een hele slechte film, De Matchmaker. Eén ding was heel goed, alle huizen pasten tot in de puntjes bij de karakters. Voor mij genoeg om te genieten.

„Stiekem wil ik setdresser worden voor films. In Amélie is dat tot een soort kunstvorm verheven. In mijn eigen huis – moet ik toegeven – ben ook ik beïnvloed door sociale media. Eigenheid verdwijnt, dat is jammer.”